FAQ  Szukaj  Użytkownicy  Grupy Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Profil Zaloguj Rejestracja

Poprzedni temat «» Następny temat
Spis Stada
Autor Wiadomość
Chłodny Obrońca
Czarodziej Ziemi
Zwiastun



Stado: Ziemi
Rasa: Północny
Księżyce: 72
Płeć: Samiec
Opiekun: Jesień+ i Kaszmir+
Mistrz: Cichy Potok
Partner: Heulyn
Wiek: 28
Dołączył: 03 Sie 2015
Posty: 2797
Wysłany: 2016-09-04, 22:54   Spis Stada
   A: S: 1| W: 2| Z: 3| I: 5| P: 2| A: 2
   U: Pł: 1| O,A: 2| B,L,S,W,MP,Skr,Śl,M: 3| MO: 5| MA: 6
   Atuty: Inteligentny, Niezdarny Wojownik, Mistyk, Utalentowany





Przywódca
    Nieugięta Ziemia - Gibka, wyważona sylwetka. Ciało smoczycy jest pokryte niemalże w całości brązowym, grubym i szorstkim futrem. Futro jest dłuższe na karku, szyi a także na końcówce ogona, gdzie znajduje się pojedyncze czerwone piórko. Skrzydła samicy są błoniaste, mniejsze od przeciętnych, a wzdłuż ich ramion wyrasta jeszcze kilka rzędów piór. Pysk Swarliwej jest smukły, ale nie bez skazy. Prawa część pyska pokryta jest bliznami, najbardziej w okolicy prawego oka, którego brakuje. Blizny pokrywają także łokieć prawej przedniej łapy, chociaż gęste futro skutecznie przykrywa je w większości wypadków. Lewe oko jest natomiast zdrowe, o blado-szafirowej barwie, opalizuje delikatnie. Za trójkątnymi, kosmatymi uszami smoczycy wyrastają dwie pary rogów. Pierwsza, osadzona wyżej jest prosta, a rogi drugiej pary wyrastające zaraz pod pierwszą zakręcają się. Na czole widnieje beżowa, okrągła plamka.


Zastępca
    -- - --


Starszyzna
    -- - --


Uzdrowiciele
    Feeria Ciszy - Gdyby spojrzeć na Elesair, w pierwszej kolejności bardziej przypomina matkę. W całości jest poryta brązowymi łuskami. Gdyby się jednak przyjrzeć, to szczegóły, w kwestii podobieństwa, mogą przechylić szalę zwycięstwa ku jej ojcu. Z łba wyrasta jej jedna para, zawiniętych ku górze rogów w kolorze grafitu. Zaczynając od nosa, a kończąc trochę powyżej linii oczu, łuski są nastroszone. Wszystkie te odstające łuski, wraz z dalszą linią, która kończy się na czubku ogona, mają umalowane na złoto końcówki. Jak gdyby złoty minerał spływał po nich w dół. Rząd owych w połowie złotych łusek, gdzieniegdzie jest poprzerywany niewielkimi wypustkami. Są to małe ostre kolce w kolorze grafitu. Ostatnia z nich, nieco dłuższa, znajduje się na zakończeniu ogona.
    W tłumie, smoczyca zanadto się nie wybija. Zdecydowanie nie należy do niskich smoków, ale jednocześnie nie jest rozmiarów góry. Jej kończyny są długie i smukłe, choć rozmiar skrzydeł nieco odbiega od standardów smoków czysto powietrznych. Są pokryte błoną, która jak u Kryształowej, z dołu jest złotej barwy.
    Pozostają do omówienia jeszcze trzy szczegóły. Elesair z pewnością będzie ziać ognie, to raz. Dwa... Heterochromia jest dziedziczna i objawiła się także u tej smoczycy. Tutaj jednak przybrała ona nico inny "stopień", niż u ojca i dlatego lewe oko jest w całości złote, a prawe... Jego lewa strona jest kontynuacją złotej barwy, a prawa połowa ni z gruszki, ni z pietruszki jest bladozielona. Trzecia rzecz, z wyglądu niewidoczna, ale i tak bardzo znacząca - przez cały czas rozmawialiśmy o pisklęciu, które nie zostało obdarowane głosem. Elesair jest niema.


Czarodzieje
    -- - --


Wojownicy

    Nieugięta Ziemia


Łowcy
    Wieczorna Aura - Strzałka to smoczyca z lekkim i niedużym ciałem, jak na połączenie dwóch niewielkich ras przystało. Ma zwinne łapki zakończone ostrymi pazurami, pomiędzy którymi widnieje pełna błona umożliwiająca jej sprawne pływanie. Ogon średniej długości pokryty jest przylegającymi łuskami. Skrzydła, największa duma Strzałki, składają się z długich lśniących piór. Od czubka głowy aż do końca ogona wyrasta grzebień przypominający płetwę w najjaśniejszym odcieniu błękitu. Większość jej ciała pokrywają łuski tylko na szyi i łapach posiada niezbyt gęste, lecz mięciutkie futro. Na łebku widać też zaczątki białych prostych rogów zwróconych do tyłu. Głowa, łapy i ogon są koloru trawiastego. Im bliżej tułowia tym jaśniejszy odcień. Podbrzusze jest białe podchodzące pod jasną zieleń. Skrzydła błyszczą pięknym szmaragdowym blaskiem zewnętrzną jak i wewnętrzną stroną. Na niezbyt długim pyszczku często widnieje promienny uśmiech, a jej miętowe oczy dostrzegają najmniejszy ruch. Po swych północnych przodkach odziedziczyła możliwość ziania lodem, za to z morskiej strony zdolność oddychania pod wodą.

    Zaranna Iskra - Freya to średniej wielkości pisklak o smukłej budowie ciała. Pokrywa ją zwarta, ciemnozielona łuska o niejednolitym odcieniu, co sprawia że trudno wypatrzyć ją wśród leśnej gęstwiny. Przód szyi, brzuch oraz spód ogona osłaniane są znacznie większymi i grubszymi łuskami, charakterystycznymi dla smoków górskich. W przeciwieństwie do reszty ciała ich barwa przechodzi w bardziej brązowe odcienie. Spore jak na pisklaka skrzydła mają oliwkową błonę, a na zgięciach znajdują się trzy chwytne palce, które smoczyca wykorzystuje jako pomoc w poruszaniu się i wspinaczce. Głowę zdobią jeszcze małe, ale już widoczne, zaokrąglone ku paszczy ciemnoszare rogi. Na świat spogląda zaciekawiona para lśniących pomarańczowo-żółtych oczu, które przypominają oczy kota. Wypustki w ciemnym, szarym kolorze rozciągają się od podstawy czaszki do ogona. Sam ogon zakończony jest z kolei ostrą, kostną strzałką. Zaniepokojona lub zdenerwowana Freya wypuszcza z nozdrzy kłęby białego, zimnego powietrza – znak, że w przyszłości najprawdopodobniej będzie ziać lodem.

    Kwitnący Krzew - Nektarynka to w gruncie rzeczy morska smoczyca o długim, wężowatym ciele i drobnych, gładkich łuskach. Od czubka jej głowy i przez cały grzbiet ciągnie się grzebień z prześwitującą, pomarańczową błoną - identyczną jak na skrzydłach. Po obu stronach grzebienia wyrastają kępki zielonego futra, jedyna oznaka północnych genów matki. Błyszczące łuski smoczycy również są pomarańczowe, ale jaśnieją na szyi, podbrzuszu i spodzie ogona zakończonego dużą płetwą. Łapy są krótkie, dobrze umięśnione. Wiecznie obecny na pysku szeroki uśmiech odsłania ostre, białe kły, a z obu policzków wystają małe grzebienie z błoną. Okrągłe ślepia o wąskiej źrenicy są koloru żółtego.


Piastuni
    Popiół Przeszłości - Czarno-szare łuski, czerwone zakończenie kolców na grzbiecie, biało-czerwone łuski na ogonie, symbol ognia na ogonie niebiesko-złoty, całe ciało pokryte grubą warstwą kamienno-metaliczną, brak zębów tylko kły i ostre zakończenia pyska, dwunożny, trójpalczaste zakończenie łap, ostre magmowe szpony, wytrzymałe i odporne tak jak łuski na bardzo wysokie temperatury, na tylnich łapach widać pierścienie z łańcuchami na znak że smok był kiedyś zniewolony, skrzydła na zewnątrz twarda łuska od środka łuska metaliczna odbijająca światło i większość pocisków, oczy białka czarne źrenice neonowo-jasno zielone pod wpływem silnych emocji zwężają się i powiększają ( łuskowate źrenice,) , nozdrza dość zwężone, smok masy dość ciężkiej ustawiony bardziej na element defensywny. Z jego pyska uwalnia się masa dymu.


Klerycy
    Modrzewiowy Kolec - Bardzo wiele odziedziczył po swoim ojcu który był czystym smokiem wężowym. Nie oznacza to jednak, że nie miał we krwi nieco cech smoków górskich. Po swojej matce odziedziczył głównie chwytne łapy i ostre, twarde szpony koloru granatowego. Samczyk posiada również cienkie jak u jeżozwierza kolce rosnące wzdłuż jego kręgosłupa ukryte jednak w sierści. Krótkie łapy sprawiają, że nie jest zbyt wysoki nadrabia to jednak długością ciała jak przystało na smoki wężowe. Długie sumiaste wąsy w dorosłości sięgać będą ziemi. Brązowe poroże rozwidlać się będzie w trzech miejscach, można by je nazwać namiastką poroża jeleniego. Wnętrze pyska samczyka wypełniają długie, ostre, białe zęby przystosowane zarówno do rozrywania delikatnego mięsa rybiego jak i ssaków lądowych. Granatowe podniebienie i jęzor to cecha rodowa po Chłodnym Obrońcy. Sierść jest gęstsza na łbie i polikach, pojawia się również na brwiach i w formie kity na końcu ogona. Kolorystyka samca utrzymuje się w tonacjach granatu i zieleni z szarością występującą na podbrzuszu. Na świat z kolei patrzy złotymi po matce ślepiami. Na głowie pojawiła się też para średniej długości uszu.]


Adepci
    Szyszkowy Kolec - Pierwszym co zauważa się spoglądając na pysk Quaza, są porastające jego pysk kolce, okalające podłużne, spłaszczone ślepia oraz osadzony między nimi krótki, rozdwojony pod koniec róg. Są to istotne elementy jego aparycji, zarówno ze względów ochronnych, estetycznych (szczególnie w jego gatunku) jak i zwiększających szansę na zlanie się z otoczeniem. Ostro zakończone, choć z profilu płaskie wypustki pokrywające łuki brwiowe oraz policzki, zbiegają się na skroniach, gdzie przypominając przylegający do głowy, segmentowy pancerz, łączą się z podobnie zbudowanymi rogami. Przedłużające łeb smoka, mniej więcej w podobnej proporcji, estetycznie obudowane kości, przy końcu wyginają się ostro ku górze, choć nie prezentują się przy tym szczególnie groźnie.
    Osadzony między błękitnymi ślepiami, pojedynczy róg stanowi pierwszy segment do spoczywających na smoczym łbie zgrubień, które w ten sam sposób, jak kolce wokół oczu, subtelnie scalają się z rogami, co ostatecznie przyczynia się do wrażenia, jakby Quaz posiadał hełm.
    Efekt ten potęguje drobna, matowa łuska, nie dopasowana w żaden sposób do toporności zbroi wyrastającej niedaleko niej. Jest ona tej samej, ciepło brązowej barwy co kolce, choć łagodny grzbiet nosa oraz samo zwieńczenie pyska wraz z podbródkiem pokryte są znacznie ciemniejszym odcieniem. Niedaleko trójkątnych nozdrzy kilkanaście łusek jest zaś odrobinę jaśniejszych, co wprowadza na pysk smoka delikatny gradient, by reszta łba, jak i ciała mogła pozostać już w tym samym odcieniu brązu. Zasada ta nie tyczy się jednak tylnych łap smoka, które poniżej kolan ozdobione są wpadającym w siny niebieskim, oraz połowy ogona, który poza wymienioną barwą, na samej końcówce mieni się jeszcze błyszczącą, kremowo żółtą łuską.
    Szczupłe ciało smoka opiera się na krótkich, mało masywnych łapach, zaopatrzonych w trzy długie palce skierowane do przodu oraz po jednym, znacznie krótszym naprzeciwko nich, co sprawia że kończyny przypominają ptasie.
    Grzbiet smoka uzbrojony jest w położone na nim płasko kolce, które z daleka przypominają nieregularne, szyszkowe łuski. Odstają od siebie, aby nie ograniczać smokowi ruchu, jednak wbicie szponów między nie, może okazać się bardzo trudne, ponieważ łatwo o ich zaklinowanie. Niestety ta osłona ciągnie się od nasady szyi jedynie po połowę grzbietu, niczym za mały płaszczyk, a potem w części przechodzi na ramiona skrzydeł. Bardziej okazała zbroja wykształciła się już jedynie na barkach smoka oraz części ud, podczas gdy cała reszta na rzecz zwinności, pozostaje pokryta twardym, ale łatwiejszym do uszkodzenia pancerzykiem.
    Poza ciałem wart uwagi jest jeszcze trójkolorowy ogon, który od spodu zaopatrzony jest w niewielkie, zwiększające chwytność wypustki oraz na samym końcu w dwa zakrzywione kolce, mogące służyć mu podczas walki.
    Skrzydła nie odznaczają się niczym szczególnym, średniej wielkości, przydatne bardziej do szybowania niż podniebnych manewrów, od spodu posiadają sino niebieską błonę, zaś od góry brązową.


    Wierzbowa Łuska - Smoczyca o wężowym, długim ciele. Dzięki górskim genom, posiada skrzydła. Cztery łapki, stosunkowo krótkie, przez co jak stoi jej ciałko nieco się wygina w połowie na kształt 's'. Od czoła do krańca ogona wyrasta jej gęsta grzywa w kolorze czerni, z odcieniami ciemnej zieleni. Na głowie para długich, brązowych rogów z wyżłobionymi wzorami o nieznanym znaczeniu. Oczy limonkowe. Ciało pokryte łuskami o złotej barwie, jedynie broda i całe podbrzusze są w jaśniejszym kremowym kolorze. Nie posiada wąsów. Długie, spiczaste uszy z różowymi wnętrzami. Szpony króciutkie, nie nadają się zbytnio do walki fizycznej - ledwo potną kawałki surowego mięsa.


Pisklęta
    Mysikrólik - Zbite ciało bez wyraźnie zaznaczonych mięśni, które kryją się pod grubą skórą i łuskami. Masywny łeb na dość grubym karku, zdobiony przez rogi i rząd małych kolców. Rogi są wywinięte w bardzo podobny sposób jak u kozła, z tym, że w połowie rogi rozczepiają się tworząc krótką odnogę w drugą stronę. 2 rzędy liczące po 5 kolców znalazły sobie miejsce na brzegu żuchwy, a prócz tego, dwa dodatkowe kolce tkwią na brodzie. Charakterystyczną cechą w wyglądzie Mysikrólika jest jego kość nosowa – szpiczasta, przypominająca wystającą kość. Wizualnie wydłuża ona jego pysk i czyni go kanciastym.
    Z jakiegoś powodu, mimo mieszanki dwóch ras, Mysikrólik nie ma chwytnych skrzydeł. Być może jest to ingerencja genów ras, które kilka pokoleń wstecz istniały w rodzinie Mysikrólika. Za to drobne, zbite łuski i długi, lecz umięśniony ogon bez problemu wskazują na drzewne geny smoka.
    Jego kolorystykę można krótko opisać jako brudną. Beżowy, blady kolor zmieszany z zielenią, szarością a nawet fioletem w pewien sposób upaćkały całe jego ciało, jednocześnie tworząc interesujący, naturalny kamuflaż. Jedynie skrzydła wyróżniły się i upodobały sobie barwę zgniłej, bladej zieleni zmieszanym z kolorem łusek samca. Ślepia przybrały kolor piwny, często mylony ze złotym, a źrenice są okrągłe, w przeciwieństwie do większości przedstawicieli smoczego gatunku.


    Suileivre - Nieduża. Uparcie trzyma się faktu, że północne smoki nie należą do największych i sama dokładnie taka jest. Niziutka jak na smoka, ledwo co dotyka granicy normalnego wzrostu smoków tej rasy. Ma krótkie łapy, zapewne przez geny bezskrzydłych, ale za to z chwytnymi, długimi palcami. Ciężko zaliczyć ją do masywnych i silnych; jest raczej mocno przeciętna i dość chuda. Tułów delikatnie wydłużony, podobnie jak szyja, za to jej ogon jest zaskakująco długi. Pysk zaś średniej długości, o prostym profilu, smukły. Całe ciało smoczycy pokryte jest puszystym futrem, w większości w kolorze ciemnego, nieco wyblakłego fioletu. Jedynie od gardła, po brzuch, kończąc między tylnymi nogami, ciągnie się rozjaśniony pas futra. Podobnie na samym jej grzbiecie i szyi, acz w tym przypadku ciemniejszy kolor, zmieszany z podstawowym. Na samych łapach również pojawia się ciemniejszy fiolet, acz głównie na palcach, a im wyżej, tym bardziej rozmywa się, przy nadgarstkach znikając (i na tej samej wysokości znikając na tylnych łapach). Na spodzie ogona smoczycy rośnie dłuższe futro, na samym końcu przeradzając się w pęk włosia; niby to pędzelek, w którym ginie końcówka ogona. Również na samym końcu pędzelek ciemnieje, przybierając kolor identyczny, jak ten na samym grzbiecie. Dłuższe futro na łokciach przednich łap i piętach tylnych. Tak samo między palcami jej futerko jest nieco dłuższe. Przy samej nasadzie ogona znajduje się gruby pas złotego koloru, oplatając go dookoła jak okrąg. I obok, w odległości niecałego szponu, można znaleźć kolejny, acz zdecydowanie cieńszy, a za nim następny, najcieńszy ze wszystkich. Złote są również jej pazury, a także kropki nad wewnętrzną stroną ślepi, jakby imitujące brwi; oczy zaś otacza obwódka w identycznym kolorze, jak cała reszta akcentów na jej ciele. I ślepia same w sobie posiadają złote tęczówki, z czarną źrenicą i białkami. Ostatnim elementem jej wyglądu są włosy - czarne, długie i proste, acz gęste. Sięgają do jej łokci. Grzywka. Grzywkę posiada krótką, bowiem sięgającą ledwo co do złotych kropek-brwi nad jej ślepiami. Z całej jej grzywy wyłaniają się dość długie, oklapnięte uszy z krótkimi pędzelkami na końcach.

    Ivara - Przez jakiś niewielki, naturalny błąd w genach samiczka jest w dużym stopniu karłem. Głowa niby normalnej wielkości, wielkie ślepia. Za nimi znajdują się uszy. O sporo za duże, skierowane do tyłu i bardzo czułe. Ma jednak problem ze słyszeniem na większe odległości. Na polikach długie, grube futerko, inne niż na reszcie pyska, które pokrywa króciutki, przyjemny w dotyku meszek. Głowa osadzona jest na krótkiej, ale grubej szyi, na której to od spodu futro przypomina to na pysku, a od jej boków do grzbietowej strony jest już długie i nieco szorstkawe. Przez całokształt nie może zbyt wysoko unosić głowy i niemal zawsze trzyma ją jedynie nieco powyżej zadu. Jej ciałko kruche, chude, jakby miało się zaraz pokruszyć, ale pokryte grubą warstwą futra co maskuje jej za-szczupłe kształty. Przednie łapy to istny koszmar. Króciutkie, praktyczne bez jakiegokolwiek zarysu mięśni, łopatki odstające, na szczęście powierzchnia stopy wystarczająca by nie miała żadnych utrudnień w poruszaniu się. Tylne kończyny już nieco lepiej. Nadal krótkie, z bardzo widocznym załamaniem aka kolanem, uda całkiem dobrze umięśnione, duże ale bez zarysu mięśni na pokrytej, jak wszędzie, futrem skórze. Łydki znowu chude i żałosne, stopa przystosowana jak w przednich łapach. Na piersi średniej długości futro, na podbrzuszu i tułowiu futro długie, jednak w przypadku pierwszego im bliżej ogona tym znowu coraz bardziej się skraca. Skrzydła duże, o kształcie jak u ojca. Trzy palce, przy których błona formuje się w segmenty przypominające pióra, które jednak nimi nie są. Ogon długi, długością od zadu do końcówki taki sam jak od czubka pyska do zadu. Na spodzie krótsze futro, na górze dłuższe. Zakończony dużą, nieco płaską i szorstkawą kitą. Pluje kwasem.

    Znajda - Smukła jaszczurka o wydłużonym ciele, chwytnych pięciopalczastych kończynach i jednostronnym całkowitym rozszczepie wargi, odsłaniającym drobne jeszcze uzębienie, bliźniaczo podobne do tego występującego u lisów latających. Łeb ma kanciasty, klinowaty i większość powierzchni gadziego lica zajmują jadowicie zielone, wyraziste ślepia. Ponadto, jego czerep zdobi ciemnozielone, niemal czarne, poroże i para długich, wąskich uszu o ciemnych końcach. Od czubka głowy aż do łopatek rośnie mu nastroszony pas gęstej, krótkiej sierści punkowa szczota w kolorze bagiennej zieleni z brązem cieniowanym jaskrawą zielenią, który powoli rzednie między skórzastymi, cienkimi skrzydłami o zaskakująco dużej rozpiętości. Ubarwienie Znajdy przypomina ubarwienie młodego kajmana lub krokodyla (tj. brązowo-bagniste, szerokie plamy wzdłuż grzbietu, ogona i na łapach oraz znacznie jaśniejsze łuski na brzuchu, szyi i spodniej części łba), z wyjątkiem ciemnych znaczeń wokół oczu, przypominających prymitywne barwy wojenne.

    Sierota - Smukły. Kanciasty. Drobny. Trzy podstawowe przymiotniki, którymi można opisać Sierotę. Pod wieloma względami jest bardzo podobny do swojego brata, Znajdy - obaj mają długie ciała, zaskakująco duże skrzydła, chwytne, pięciopalczaste kończyny, trochę sterczącego futra rosnącego w pasie od czubka głowy do łopatek. Łatwo zauważyć, że są braćmi. Ale zdecydowanie nie są identyczni.
    Ubarwienie Sieroty jest bardziej kontrastowe, jaskrawej barwy znaczenia układają się w bardziej skomplikowane, dziwniejsze wzory, co szczególnie łatwo zauważyć na pysku. Wielkie oczy są koloru bardzo ciemnej zieleni, prawie przechodzącej w czerń. Rogi ma większe, wyrastające w potrójne rozgałęzienie, choć w młodym wieku widać dopiero tego zaczątki.
    A pomimo tego, pomimo całej kanciastości, pomimo dziwnych plamiastych wzorów, pokrywających całe ciało, coś w jego wyglądzie sprawia, że jest uroczy. Może to te wielkie, inteligentne oczy? Albo ogólna aura milczącego skupienia? Ciężko powiedzieć, ale ogólna zgoda jest taka, że Sierota wygląda jak całkowite przeciwieństwo zagrożenia.



Ostatnio zmieniony przez Nieugięta Ziemia 2018-05-01, 22:58, w całości zmieniany 87 razy  
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Style WoW created by Matti and modified by Przyproszona Biela.

Forum © Naomi (2006-2016).
Images and art are © to their creators.
Dragon emoticons © J-C.
Never copy anything without permission!


Wymiana bannerami: KLIK!


KrĂłl Lew
SnM
Strona wygenerowana w 0,05 sekundy. Zapytań do SQL: 12