FAQ  Szukaj  Użytkownicy  Grupy Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Profil Zaloguj Rejestracja

Poprzedni temat «» Następny temat
Spis stada Ziemi
Autor Wiadomość
Szabla Kniei
Starszy Ziemi



Stado: Ziemi
Rasa: Skrajny
Księżyce: 122
Płeć: Samica
Opiekun: Ostatnie Ogniwo
Mistrz: Zmierzch Gwiazd
Dołączył: 28 Lip 2017
Posty: 2032
Wysłany: 2018-10-24, 23:18   Spis stada Ziemi
   A: S: 1| W: 3| Z: 5| M: 1| P: 3| A: 1
   U: B,L,P,O,W,MA,MO,MP,Kż,M: 1| A,Skr: 2| Śl: 3
   Atuty: Spostrzegawcza, Szczęściarz, Poszukiwacz, Opiekun, Nieulękły


Przywódca


    Trzęsienie Ziemi - Czeluść ma bardzo duże i długie ciało o opływowym kształcie (bo to grubas jest), które nadaje się świetnie do pływania. Zapewne gdyby był normalnego wzrostu wzbudzalby postrach swoją masywnością... gdyby tylko miał trochę dłuższe łapy. Niestety natura obdarzyła króciusieńkimi grubymi łapeczkami zakończonymi szeroką błoną pławną.
    Jego tułów jest o połowę dłuży od przeciętnego smoka ale jest to nic w porównaniu z smokami wężowymi na które patrzy zazdrośnie. Ogon jest normalnej długości ale bardzo gruby i umięśniony, zakończony jest płetwą podobną do rekiniej . Ogólnie jego sylwetkę można porównać do miksu wydry i łasicy. Szyja jest zazwyczaj ułożona w zgrabne S. Łeb ma kształt zaokraglonego trójkątu i przyozdobiony jest parą skórzanych uszu a z tyłu wyrasta kryza pióropodobnych płyt która ciągnie się na kark. Każde z "piór" jest zrobione z tego co smocze rogi, mają bardzo ostre krawędzie zdolne z łatwością przeciąć skórę. Normalnie stoją ale mogą również położyć się po sobie w czasie okazywania emocji lub gdy smok świadomie nimi poruszy. Wprawione w odpowiednie drganie wydają specyficzny klekoczący dźwięk. Podobny grzebień z pióropodobnych "rogów" znajduje się na jego zadku.
    Łuski samca są głównie czarne. Podgardle, dolna szczęka wraz z uszami i grube pasy ciągnące się po bokach są madżentowe. Jego ślepia są jadowicie żółte, tak samo jak eliptyczne kształty biegnące środkiem różowych pasów. "Pióra" grzebieni mają czarne końcówki, te na głowie są żółte i wybielają się przy skórze a te na zadku madżętowe z pojedyńczą żółtą kropką na górze i wybielanie na dole. Końcówka ogona na samym dole jest czerwona i płynnie przechodzi w żółć na górze, a sama płetwa ma czarną obwódke.
    Na środku głowy trochę nad oczami znajduje się biała kropka, jedna z nielicznych cech odziedziczonych po matce. Jego łapki mają krótkie białe skarpetki gdzieś do wysokości nadgarstków.
    ...w miejscu skrzydeł są tylko krótkie zabliźnione kikuty...


Zastępca

    -

Starszyzna


    Feeria Ciszy - Gdyby spojrzeć na Elesair, w pierwszej kolejności bardziej przypomina matkę. W całości jest poryta brązowymi łuskami. Gdyby się jednak przyjrzeć, to szczegóły, w kwestii podobieństwa, mogą przechylić szalę zwycięstwa ku jej ojcu. Z łba wyrasta jej jedna para, zawiniętych ku górze rogów w kolorze grafitu. Zaczynając od nosa, a kończąc trochę powyżej linii oczu, łuski są nastroszone. Wszystkie te odstające łuski, wraz z dalszą linią, która kończy się na czubku ogona, mają umalowane na złoto końcówki. Jak gdyby złoty minerał spływał po nich w dół. Rząd owych w połowie złotych łusek, gdzieniegdzie jest poprzerywany niewielkimi wypustkami. Są to małe ostre kolce w kolorze grafitu. Ostatnia z nich, nieco dłuższa, znajduje się na zakończeniu ogona.
    W tłumie, smoczyca zanadto się nie wybija. Zdecydowanie nie należy do niskich smoków, ale jednocześnie nie jest rozmiarów góry. Jej kończyny są długie i smukłe, choć rozmiar skrzydeł nieco odbiega od standardów smoków czysto powietrznych. Są pokryte błoną, która jak u Kryształowej, z dołu jest złotej barwy.
    Pozostają do omówienia jeszcze trzy szczegóły. Elesair z pewnością będzie ziać ognie, to raz. Dwa... Heterochromia jest dziedziczna i objawiła się także u tej smoczycy. Tutaj jednak przybrała ona nico inny "stopień", niż u ojca i dlatego lewe oko jest w całości złote, a prawe... Jego lewa strona jest kontynuacją złotej barwy, a prawa połowa ni z gruszki, ni z pietruszki jest bladozielona. Trzecia rzecz, z wyglądu niewidoczna, ale i tak bardzo znacząca - przez cały czas rozmawialiśmy o pisklęciu, które nie zostało obdarowane głosem. Elesair jest niema.


    Świadek Puszczy - Pierwszym co zauważa się spoglądając na pysk Quaza, są porastające jego pysk kolce, okalające podłużne, spłaszczone ślepia oraz osadzony między nimi krótki, rozdwojony pod koniec róg. Są to istotne elementy jego aparycji, zarówno ze względów ochronnych, estetycznych (szczególnie w jego gatunku) jak i zwiększających szansę na zlanie się z otoczeniem. Ostro zakończone, choć z profilu płaskie wypustki pokrywające łuki brwiowe oraz policzki, zbiegają się na skroniach, gdzie przypominając przylegający do głowy, segmentowy pancerz, łączą się z podobnie zbudowanymi rogami. Przedłużające łeb smoka, mniej więcej w podobnej proporcji, estetycznie obudowane kości, przy końcu wyginają się ostro ku górze, choć nie prezentują się przy tym szczególnie groźnie.
    Osadzony między błękitnymi ślepiami, pojedynczy róg stanowi pierwszy segment do spoczywających na smoczym łbie zgrubień, które w ten sam sposób, jak kolce wokół oczu, subtelnie scalają się z rogami, co ostatecznie przyczynia się do wrażenia, jakby Quaz posiadał hełm.
    Efekt ten potęguje drobna, matowa łuska, nie dopasowana w żaden sposób do toporności zbroi wyrastającej niedaleko niej. Jest ona tej samej, ciepło brązowej barwy co kolce, choć łagodny grzbiet nosa oraz samo zwieńczenie pyska wraz z podbródkiem pokryte są znacznie ciemniejszym odcieniem. Niedaleko trójkątnych nozdrzy kilkanaście łusek jest zaś odrobinę jaśniejszych, co wprowadza na pysk smoka delikatny gradient, by reszta łba, jak i ciała mogła pozostać już w tym samym odcieniu brązu. Zasada ta nie tyczy się jednak tylnych łap smoka, które poniżej kolan ozdobione są wpadającym w siny niebieskim, oraz połowy ogona, który poza wymienioną barwą, na samej końcówce mieni się jeszcze błyszczącą, kremowo żółtą łuską.
    Szczupłe ciało smoka opiera się na krótkich, mało masywnych łapach, zaopatrzonych w trzy długie palce skierowane do przodu oraz po jednym, znacznie krótszym naprzeciwko nich, co sprawia że kończyny przypominają ptasie.
    Grzbiet smoka uzbrojony jest w położone na nim płasko kolce, które z daleka przypominają nieregularne, szyszkowe łuski. Odstają od siebie, aby nie ograniczać smokowi ruchu, jednak wbicie szponów między nie, może okazać się bardzo trudne, ponieważ łatwo o ich zaklinowanie. Niestety ta osłona ciągnie się od nasady szyi jedynie po połowę grzbietu, niczym za mały płaszczyk, a potem w części przechodzi na ramiona skrzydeł. Bardziej okazała zbroja wykształciła się już jedynie na barkach smoka oraz części ud, podczas gdy cała reszta na rzecz zwinności, pozostaje pokryta twardym, ale łatwiejszym do uszkodzenia pancerzykiem.
    Poza ciałem wart uwagi jest jeszcze trójkolorowy ogon, który od spodu zaopatrzony jest w niewielkie, zwiększające chwytność wypustki oraz na samym końcu w dwa zakrzywione kolce, mogące służyć mu podczas walki.
    Skrzydła nie odznaczają się niczym szczególnym, średniej wielkości, przydatne bardziej do szybowania niż podniebnych manewrów, od spodu posiadają sino niebieską błonę, zaś od góry brązową.


Uzdrowiciele

    Dar Tdary - Bardzo wiele odziedziczył po swoim ojcu który był czystym smokiem wężowym. Nie oznacza to jednak, że nie miał we krwi nieco cech smoków górskich. Po swojej matce odziedziczył głównie chwytne łapy i ostre, twarde szpony koloru granatowego. Samczyk posiada również cienkie jak u jeżozwierza kolce rosnące wzdłuż jego kręgosłupa ukryte jednak w sierści. Krótkie łapy sprawiają, że nie jest zbyt wysoki nadrabia to jednak długością ciała jak przystało na smoki wężowe. Długie sumiaste wąsy w dorosłości sięgać będą ziemi. Brązowe poroże rozwidlać się będzie w trzech miejscach, można by je nazwać namiastką poroża jeleniego. Wnętrze pyska samczyka wypełniają długie, ostre, białe zęby przystosowane zarówno do rozrywania delikatnego mięsa rybiego jak i ssaków lądowych. Granatowe podniebienie i jęzor to cecha rodowa po Chłodnym Obrońcy. Sierść jest gęstsza na łbie i polikach, pojawia się również na brwiach i w formie kity na końcu ogona. Kolorystyka samca utrzymuje się w tonacjach granatu i zieleni z szarością występującą na podbrzuszu. Na świat z kolei patrzy złotymi po matce ślepiami. Na głowie pojawiła się też para średniej długości uszu.

    Wonna Dziewanna - Honi jest dość smukłą samiczką o trochę za dużych łapach i uszach i bardzo miękko zaokrąglonym pyszczku. Całe jej ciało pokryte jest typowym w naturze zajęczo-wilczym, płowym wzorem, który ze względu na istnienie na łuskach zależnie od ruchu smoczycy i kąpiącego ją światła przecinają czasem czerwonawe smugi i złote refleksy. Blask, jakiego częścią są te kolory jest dość stłumiony, same łuski są nieznacznie bliżej bycia opisanymi jako matowe niż jako prawdziwie gładkie. Po bokach szyi Honi wyrasta półprzeźroczysta błona, zaczynająca się od uszu a kończąca gładkim spadem ku barkom. Podobna wyrasta spod jej łokci i ciągnąc się po łapie w górę przechodzi łukiem po boku, by zmierzać dalej ku samemu grzbietowi - do którego dociera dopiero u nasady ogona i gdzie dzieli niewielki kawałek zadu z błoną po drugiej stronie. Jej umiejscowienie może przywodzić na myśl, że pokolenia temu przodkowie Honi mieli zamiast niej normalnie skrzydła. Albo zdradzać, ile to krwi równinnych nielotów płynie w jej żyłach. Szczątkowa błona pławna porasta przestrzenie pomiędzy palcami, jak u chyba większości jeśli nie wszystkich smoków bagiennych, a na końcu ogona znajdują się dwie płetwy - również raczej szczątkowe, jako że błona tam jest dość krótka a same płetwy są wiecznie złożone.
    Jedyną plamą barwy o ostrych i jasno zdefiniowanych brzegach jest jedna na piersi, druga na szyi, między nozdrzami, na dolnej szczęce i wokół oczu oraz spody łap Honi - wszystkie białe. Również czerwona smuga za oczami samicy do samych jej uszu jest od góry jasno odcięta i rozmywa się dopiero u dołu, podobnie do tej przy bieli z przodu pyska. Odcieniem wpada w czerwone refleksy.
    Honi ma bardzo ciemne, głęboko granatowe oczy, z fioletowymi akcentami zależnie od światła. Mocno odznaczają się od jasnej i ciepłej sylwetki samicy, choć ta i tak potrafi patrzeć nimi w sposób przyjemny i przyjazny. I chyba choćby nawet kiedyś chciała, nie w żaden inny.



Czarodzieje


    Insygnium Żywiołów - Kuhu, jak na smoka wężowego, nie jest aż tak imponujący, jeżeli ominąć długość ciała. Ciemnofioletowe, wręcz zwęglone kolorystycznie, łuski o owalnym kształcie opinają jego wychudzoną sylwetkę, zaś białe płaty na podbrzuszu tylko rzucają uwagę na wystające kości żebrowe. Ma patyczkowate kończyny, zbyt długie palce oraz jeszcze dłuższe, zakrzywione szpony, lecz mimo to udaje mu się zgrabnie poruszać po ziemi. Płaski, acz długi, łeb przyozdobiony jest dwoma makabrycznie długimi wąsiskami, które na końcu pokryte są białą łuską, oraz średniej wielkości granitowymi rogami, wzorowanymi na baranie. Zadbane kły chowają niebieskie wnętrze pyska oraz czarny, rozdwojony jęzor. Jednak nie to czyni jego ryj wyjątkowym, lecz jaskrawe oczy - na pozór martwe, bowiem źrenica zaniknęła w niepokojącym kolorze. Przez prawe ślepie aż po lewą część żuchwy ciągnie się żółta smuga, którą maluje co poranek, lecz zanim to zrobi poddaje się wielu zabiegom upiększającym. Podczas tych rytuałów ma zwyczaj związywania swej wybujałej, białej grzywy z szarymi odrostami w przeróżne sposoby - od zwykłej kitki czy warkocza aż po niezliczone rodzaje koków. Niezależnie od dnia lub sytuacji, której by nie robił samiec, wszędzie ma ze sobą skórzaną torbę z zapięciem stworzonym z bliżej nieokreślonego kła.

    Szeptucha Roju - Goblin to raczej szkaradna bestyjka, niezbyt zgrabna o topornym zdeformowanym pysku. Głowa samicy jest wydłużona w klin, ostro zakończona wykrzywionym dziobem zwieńczonym hakiem, żuchwa szersza, trójkątna, a z jej krańców wyrastają wygięte do góry pojedyncze kolce obwiedzione złotem. Szerokie nozdrza. Zębiska są dosyć krzywe, ale też niebotycznie długie, wystające z paszczy.
    Niemal od nosa rozpoczyna się grzebień rosnący w górę głowy, nad oczami wyrastają szerokie odstające nad nimi łuski imitujące krótkie rogi. Oczy wąskie, złoto pomarańczowe o ciemnej krzyżakowej źrenicy. Całe ciało samicy posiada barwę jasnej morskiej zieleni, bardzo wyrazistej, opalizującej złoto srebrnymi ciapkami, niczym brokat. Uwidacznia się to szczególnie, gdy jej ciało jej mokre. Spód ciała od szyi przez brzuch znacznie ciemniejszy z przebłyskami granatu. Złoty wachlarz z zielonymi szpikulcami bujnie rośnie na szubie, biegnie przez kark i grzbiet, a przy zadzie rozszczepia się na dwoje i wydłuża, tworząc coś w rodzaju złotych przejrzystych skrzydeł wygiętych ku tyłowi z długimi kolcami głównymi. Następnie te przechodzą na boki ogona krótkimi wachlarzami, gdzie rozdwajają się na końcu, tworzą dosyć imponujące stery podobne do jaskółczego ogona. Tułów długi, gibki, dosyć chudy, łapy również niezbyt długie, szczupłe. Palce dłuższe, zwłaszcza środkowe z zakrzywionymi szponami. Między nimi złotawa błona. Płetwy pojawiają się również na jej łapach za piętami i łokciami. Skrzydła są stosunkowo większe niż u czysto morskiego, pokryte złotą błoną imitującą przejrzyste pióra zakończone małymi kolcami.


Wojownicy

    Świadek Puszczy

    Trzęsienie Ziemi

    Teza Obłędu - Tweed jak to pisklak ma duże oczy, nieproporcjonalnie duże do głowy która i tak wydaje się być większa niż powinna. Ma jednak smukłe ciało i malutkie skrzydła. Cały jego łeb aż do końca szyi pokrywają łuski o barwie malinowej. Nie posiada rogów a raczej kostne wyrostki w ilości dwa, pomiędzy którymi rozpościera się malutka, lekko zielonkawa błona z trzema owalnymi kropkami. Łuski na łuku brwiowym są ostrzejsze, skierowane łagodnie w górę. Od czubka głowy aż do kłębu wyrastają czarne kolce, które z wiekiem wydłużą się, zmienią barwę na malinowy a między nimi wyrośnie błona z pięknymi wzorami.
    Przed kłębem łuski przedłużają się w długie wyrostki, na których rozpościera się błona, tworząc swego rodzaju wąski kołnierz. Na razie Tweed ma po dwa takie wyrostki z każdej strony ale kiedy dorośnie będzie miał ich znacznie więcej. Co ciekawe już teraz potrafi nimi intensywnie poruszać. Od złączenia szyi z ciałem łuski są czarne, jak u taty, może nie czarne jak smoła ale wciaż czarne. Tweed ma dwie pary łap, przednie czteropalczaste a tylne trójpalczaste. Przy nadgarstkach/kostkach łuski stają się białe. Błona skrzydeł jest odrobinę wypłowiała niż czarne łuski, przez co dość dobrze się wyróżnia. Na spodzie błony widać też delikatne, żółte plamki jakoby w przyszłości miały zmienić się w jaskrawe wzory na wewnętrznej stronie błonny. Końcówka ogona nie posiada ozdobników, jest jedynie biała.
    W sumie to można powiedzieć, że z aparycji to 98% taty a 2% mamy.


    Oddech Spaczenia - Samiec wygląda jak siedem nieszczęść. Ma szare łuski pokrywające całe ciało, prócz gardzieli. Tam łuski są koloru jaśniejszego. Jasnoszare kolce idą od grzbietu pyska aż po koniec ogona. Całe jego cialo jest naznaczone płytkimi bliznami, ale najpaskudniej wygląda pysk. Jest poszarpany i miejscami widać zęby.

Łowcy

    Szabla Kniei

    Morska Bryza - Piękne połączenie cech ojca i matki. Od pierwszego z rodziców użyczyła w większości wzory i kształty, a od drugiego kolory i charakterystyczne błony. Jeszcze wspanialsze jest tu mieszanie się tych cech pomiędzy sobą, co najbardziej widoczne jest na ciemnogranatowych płetwach Chromy. Kolce ojca u niej są nieco grubsze, o łagodniejszych krawędziach i ostrych, błękitnych końcówkach. Jednakże pomiędzy nimi występuje błona z błękitnym pasem niemal przy krawędzi. Samica posiada jeden, duży grzebień zaczynający się na czole i ciągnący do grzbietu oraz mniejsze płetwy o takim samym wyglądzie po jednej na polikach i sięgającej aż do tylnej części spodu pyska.
    Samiczka jest małym smokiem, można by nawet powiedzieć, że miniaturką - dokładnie jak matka. Jej pysk sięga smokom zwyczajnym minimalnie ponad grzbiet. Jednak jej niewielki wzrost zaszkodził również skrzydłom. Posiada je, jednakże są niestety o wiele za małe. Latanie ogranicza się więc najczęściej do krótkiego szybowania lub wzniesienia się na kilka ogonów w górę. Skrzydła są ciemnogranatowe, jeszcze ciemniejsze i jednolite od strony wewnętrznej, zaś wewnątrz posiadają jaśniejsze końcówki i błękitne znaczenia w formie układu kropek i kresek. W miejscu, gdzie błona kończy się na ciele zamiast tego wyrosła jej kolejna płetwa jednak o zdobieniach przypominających te na skrzydłach i przez nią błona nie ciągnie się na ogon, a łączy z nogami nie utrudniając jednocześnie poruszania się. Płetwa ta jest sztywniejsza dzięki wspomnianym wcześniej kolcom, więc gdy Chroma składa swoje skrzydła, to zostaje ona na swoim miejscu, wystając ponad nie.
    Całe ciało jest wydłużone, choć daleko jej do smoków bezskrzydłych, a tym bardziej wężowych. Jednak jest to nadal widoczne. Jednocześnie smoczyca jest nieco krępa, szczególnie w barkach. Wszystko przez mięśnie, które w ten sposób rekompensują jej krótkie łapki i sprawiają, że ruch wygląda naturalnie. Pokrywa ją ciemnogranatowa, drobna, śliska łuska, która w różnych miejscach bywa troszkę jaśniejsza lub ciemniejsza, nie jest to więc jednolity odcień. W odpowiednim świetle zwilgotniałe mają ciekawy, chromatyczny połysk. Podbrzusze zaś i spód szyi są błękitno-jasnoniebieskie i podobnie jak reszta znaczeń w tych odcieniach mają delikatnie opalizujący efekt, którego gama ciągnie się od bieli, przez błękit i niebieski po nawet delikatnie fioletowe odcienie. Występuje tylko w bardzo jasnym świetle.
    Jej pyszczek jest smukły, ciemnogranatowy, jaśniejszy od spodu i zapada się delikatnie na grzbiecie między jasnoniebiesko-błękitnymi oczami z białą źrenicą a nozdrzami. Język ma płaski, rozwidlony o równie jaśniejszej (jasnoniebieskiej) barwie niż ciemne, granatowofioletowawe wnętrze pyska. Za łukami brwiowymi znajduje się para wyrastających w przód jasnoniebieskich rogów, które tworzą łuk, a ich końcówka nagle skręca w dół, jakby pokazując na ślepia.
    Za oczami zaczyna się pas dużych błękitnych kropek o różnej wielkości kontrastujących z granatowymi łuskami. Ciągnie się on najpierw do łap, potem zaczyna od nowa na przednich kończynach do tylnych i ponownie pojawia się na ogonie jednak zaledwie do 1/3 jego długości.
    Wracając do szyi - jest nieco krótsza, niż być powinna. Zamiast tworzyć zgrabne „S”, wygląda to bardziej jak zaokrąglone „L”. Wychodzi bowiem na prosto do przodu i unosi się w górę, trochę wyżej niż zad. Na upartego zawsze może trzymać go inaczej, jednak tak jest jej najwygodniej.
    Na szyi i tułowiu granatowy wyraźnie się rozjaśnia, a następnie znowu bardzo ściemnia w postaci plam na grzbiecie i częściowo zadzie. „Wzór” ten nachodzi nawet na płetwę łączącą ze skrzydłem i barki Chromy.
    Jak już wcześniej było wspomniane - ma krótkie łapki, paluszki z błoną pławną a wszystko zdobią śliczne, lodowobiałe „skarpetki” z kilkoma pręgami w tym samym kolorze nad nimi. Występują zarówno na przedniej, jak i tylnej parze łap, jednak tylne mają jedną pręgę więcej.
    Ogon odpowiedniej długości, od spodu jaśniejszy i zakończony czterema kolcami, pomiędzy którymi występuje błona, która kształtem przypomina rekinią płetwę ogonową. Błona ma niebieski kolor zmieniający się na jasny błękit w stronę końcówki. Posiada ciemnogranatową obwódkę, a pierwsza, najbliższa grzbietu błona ma chłodny, biały kolor.
    Na środku nieco nad oczami posiada charakterystyczną, lodowobiałą kropkę świadczącą o jej przodkach.


Piastuni

    -

Klerycy

    -

Adepci


    Miedziany Kolec - Midar w grupie smoków potrafi rzucić się w oczy ze względu na swoją wielkość. Jest on dość mały jak na swój wiek i zawsze będzie niższy od reszty smoków. Jego ślepia mienią się na zielono, a na łbie wyrastają dwa rogi otoczone przez trójkątne, ciemno brązowe łuski ciągnące się przez cały grzbiet, aż do ogona, gdzie przeobrażają się w ciemny beż. Na pysku łuski przybierają nieco inny kolor podchodzący pod ciemną zieleń i na jego szyi jak i brzuchu, aż po zad zmieniają się w ciemny brąz. Tak uzbrojony ma przewagę nad przeciwnikiem na polowaniu, bowiem wygląda jak chodzące błoto z ciemnymi liśćmi na pysku. Pazury ostre, trochę zakrzywione, żeby lepiej wbijały się w ciała jego ofiar. W powietrzu jakby na niego spojrzeć, nie widać zieleni na pysku i brązowego koloru łusek, wtedy wydaje się jakby cały był beżowy.

    Płomienny Kolec - Pokryty jest gęstą twardą łuską koloru matowego pomarańczu poczynając od mniejszych kawałków na grzbiecie kończąc na większych na brzuchu. Jego głowę chronią trzy kolce umieszczone na brodzie, pięć małych pod oczami, jeden na nosie i dwa grubsze proste rogi. Nieco dłuższe cieńsze kolce biegną od czubka głowy przez jego plecy na ogonie kończąc. Majestatyczne skrzydła są zakończone ostrymi kolcami a elastyczna błona połyskuje od promieni słońca.
    Całość zwieńczają ostre jak brzytwa pazury na łapach które ze względu ze mają kolor nieco ciemniejszego pomarańczu nie wyglądają tak niebezpiecznie.


    Niewidzialny Kolec - Choć jest zaledwie młodym, przeciętnej wielkości pisklęciem, już można zauważyć u niego kilka charakterystycznych cech, które zapewne rozwiną się w przeciągu kilku następnych Księżyców.
    Jak przystało na czystej krwi smoka wężowego, Kirvoith nie imponuje swoją wielkością, lecz nadrabia to podłużnym i szczupłym, lecz nie wychudzonym ciałem, osadzonym na krótkich, lekko umięśnionych łapach. Pokryty jest drobną, ciasno przylegającą łuską, przynoszącą na myśl błyszczącą skórę węża. Choć dominują w niej ciemniejsze kolory - głównie granat - pojawiają się wśród niej także inne odcienie, tworząc lśniącą mozaikę najróżniejszych barw, poczynając od niebieskiego, przechodząc przez szarości i fiolety, dochodząc aż do ciemnej zieleni. Okrągłe łuski mocno odbijają światło i barwy otoczenia.
    Posiada trójkątny łeb, przyozdobiony parą rogów, kształtem przypominających jelenie poroże, zapewne odziedziczone po matce. Nie jest ono jednak gładkie jak u Uzdrowicielki, gdyż swoją budową przypomina lśniący kryształ o krwistej, szkarłatnej barwie. Wśród ciemnych łusek pokrywających pysk wyróżniają się także bystre, złote ślepia przecięte czarną, pionową źrenicą - przypominają te należące do jego ojca. Odziedziczył po nim także wystający kieł, niebieskie wnętrze pyska i parę średniej wielkości uszu.
    Łeb jest osadzony na długiej szyi, połączonej z resztą wężowego ciała. Ze szczelnej zbroi drobnych łusek wyłaniają się spore, fioletowe płyty o jasnych, niebieskich końcówkach, które ciągną się od gardła, przez pierś i podbrzusze aż do końca ogona. Łapy samca są stosunkowo krótkie tak jak u większości smoków wężowych, zakończone ciemnoczerwonymi, ostrymi szponami.
    Gęsta grzywa zaczyna się przy czole samca, otula jego łeb oraz kark, staje się nieco rzadsza rosnąc wzdłuż jego kręgosłupa, aż do końcówki ogona, gdzie tworzy sporej wielkości kitę. Także składa się z mieszaniny wielu barw, zaczynając od mocniejszej czerwieni, przemieniającej się w blady róż, a następnie fiolet, który z każdą kępką futra przyjmuje coraz ciemniejszy odcień, aby w końcu przeistoczyć się w niebieski i ciemną zieleń, zdobiącą samą kitę. Choć włosie przyjmuje różne barwy, każda z nich rozjaśnia się wzdłuż jego własnej długości, przy końcówkach przyjmując wręcz śnieżną, czystą biel.
    Ogon jest cienki i podłużny, bardzo giętki, także przyozdobiony gładkimi płytami i futrem. W wyglądzie samca mocno wyróżnia się para skrzydeł, zazwyczaj niewystępująca u smoków jego rasy. Nie są zbyt imponującej wielkości, pokryte ciemnozielonymi piórami rozjaśniającymi się przy końcówkach.


    Mętny Kolec - Kolorystyka Malstroma składa się głównie z dwóch barw; bagnistego brązu oraz blado-morskiego niebieskiego. Ten pierwszy to kolor jego drobnych łusek, który ściemnia się tylko na jego pyszczku, końcówkach łap i końcówce długiego ogona i rozjaśnia się na dole jego szyi i na klatce piersiowej. Drugi natomiast znajduje się na jego grzebieniu, który niestandardowo zaczyna się na samym czubku jego nosa i biegnie w dół grzbietu, aż po samą końcówkę ogona. Błony tego samego koloru znajdują się jeszcze na linii dolnej szczęki oraz między każdym palcem u jego łap. Nie zabrakło ich również oczywiście na jego średniej wielkości błoniastych skrzydłach i na poziomej płetwie ogonowej, która swoim wyglądem przypomina latawiec, czy rozciągnięty sześciokąt. Oprócz błon na jego łbie znajduje się para małych, białych rogów i uszu typowych dla morskich smoków. Lekko groźnego wyrazu pyska dopełniają srebrne, odblaskowe oczy, wprost ociekające dzikością. Jego szpony są tego samego koloru, co rogi.

    Żwawy Kolec - Ciało jest podłużne z długim ogonem, który łatwo pozwala zwisać z gałęzi. Łapy są krótkie lecz umięśnione z długimi palcami pozwalającymi chwytać grube gałęzie. Od karku po początek ogona ciągnie się cienka linia ciemno zielonego futra. Na końcu ogona jest kłębek takiego samego furta (kształt jak na ogonie lwa). Skrzydła są brązowe z wierzchu i pomarańczowe od spodu, na końcach skrzydeł znajdują się chwytne pazury pozwalające na wspinaczkę po drzewach lub chwytanie obiektów.
    Pysk jest dłuższy niż u przeciętnego smoka jego gatunku, nozdrza są szerokie i wystają trochę do góry. Oczy są niebieskie, pod nimi wysypane sią pomarańczowe piegi które ciągną się też po nosie. Na czubku głowy widnieją brązowe rogi dziedziczone po ojcu, a między nimi rozczochrana grzywka zielonego futra dziedziczona po matce.


    Godny Kolec - Samiec z pewnością większość cech wyglądu odziedziczył po matce- jest dość niewielki i chudy. Rozjaśnienia granatowej łuski na pysku, gardzieli i końcówce ogona. Po ojcu przede wszystkim odziedziczył większość kolców na długości całego grzbietu, który swoją drogą jest również długi, przez co smok w całości wygląda jakby jakiś Bóg wziął zwykłego smoka i go rozciągnął, przez co stracił nieco na grubości ciała. Jedyne co jest faktycznie wyjątkowego to końcówka ogona, która nie jest ani zakończona futrem, ani samą błoną.
    Jego ślepia z pionowymi źrenicami są zielone jak idealna mieszanka niebieskiego i złotego koloru ślepi rodziców.


Pisklęta


    Hiacynt - Ma niemalże niezauważalnie dłuższe ciało niż przeciętny smok. Jego długa szyja i nogi w połączeniu z jego smukłością sprawiają, że wygląda na delikatnego. Przynajmniej nie jest niski i to go nieco pociesza. Jego łuski są głównie koloru pomarańczowego i żółtego. Pysk, końce łap i grzebienie ma żółte. Plamy tego koloru rozpraszają się w rudy im dalej są od pyska i im wyżej od końcówek łap tworząc efekt podobny gradientowi. Na głowie ma złotawe rogi które układają się na wzór hełmu z długimi rogami. Na szyi i grzbiecie ma dwa lekko skostniałe i płetwopodobne grzebienie, które pewnie są śladami rasy jego ojca. Na ogonie posiada twarde ostrze przypominające rogi wyrastające z hełmu. Jest ono otoczone płetwiastym wachlarzem.

    Riavelo - Riavelo to wykluty z szarawego, nudnego jaja wielokolorowy chaos. Jakoby barwa pokrywająca łuski nie miała jakiegokolwiek pojęcia, na co się ostatecznie zdecydować, więc postanowiła oblać go wszystkimi czterema: od bieli, przez wyraźnie dominujący jasny pomarańcz i brązowo-czerwoną mieszankę, aż po zwykły ciemniejszy brązik. Ma drobne, przylegające do ciała łuski, na których panuje cały ten armagedon barw - przybrał postać plam, czasem mniejszych, czasem większych, o różnych kształtach i wymiarach. Chociaż jak przyjrzeć mu się dokładniej, to widać tu pewną zasadę: zazwyczaj wzory układają się tak, by obok siebie mieć tylko jedną towarzyszącą barwę. Tak więc biel dominująca na brzuchu, podbrzuszu i łapach, a także oblewająca dolną szczękę oraz nachodząc aż za lewe oko, będzie potem przechodzić w czerwonawy brązik, a na nim z kolei usadowi się najciemnieszy brązowy. Pomarańczowy natomiast będzie prześwitywać spod tego drugiego.
    Zwrócić uwagę mogą też jego nader sporawe uszy przyozdobione niskimi, białymi błonami na zewnętrznej stronie. Zresztą, w dolnej części szyi, w połowie grzbietu i między palcami też obecny jest szereg błon. Jedna też w pewnym sensie zastępuje skrzydła, przechodząc przez udo i zahaczając o ogon - co prawda nie poleci na nich (ani na żadnych innych, bo zwyczajnie nie ma skrzydeł), ale zawsze coś, nie? Ślepia błyszczą bardziej wyblakłym kobaltem, a poduszeczki łap, wnętrze pyska oraz język wypełnione są gradientami błękitu i granatu.
    Jak tak na niego spojrzeć, to całkiem przysadzisty i zwracający na siebie uwagę z niego pisklak. Bagienna kluska, która podbije modowy świat!



Kod:
[color=#2e943e][b]X[/b][/color] - [color=#85b966][size=11]X[/size][/color]
Ostatnio zmieniony przez Moderator 2019-11-09, 10:05, w całości zmieniany 44 razy  
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Style WoW created by Matti and modified by Przyproszona Biela.

Forum © Naomi (2006-2019).
Images and art are © to their creators.
Dragon emoticons © J-C.
Never copy anything without permission!



Wymiana bannerami: KLIK!

DH
SnM


Strona wygenerowana w 0,08 sekundy. Zapytań do SQL: 11