FAQ  Szukaj  Użytkownicy  Grupy Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Profil Zaloguj Rejestracja

Poprzedni temat «» Następny temat
Spis Smoków Plagi
Autor Wiadomość
Uśmiech Szydercy
Przywódca Plagi
Lord Dowódca Kheldar



Stado: Plagi
Rasa: Pustynny
Księżyce: 72
Płeć: Samiec
Opiekun: Heulyn, Sombre
Mistrz: Samouk
Partner: Burek
Wiek: 26
Dołączył: 09 Gru 2016
Posty: 1863
Wysłany: 2019-08-24, 16:35   Spis Smoków Plagi
   A: S: 5| W: 4| Z: 1| M: 1| P: 2| A: 3
   U: B,Pł,L,W,MP,MA,MO,Kż,Skr,Śl,M: 1| O: 2| A: 3
   Atuty: Ostry Wzrok; Chytry przeciwnik; Nieugięty; Furia Niebios; Magiczny Śpiew



    « UŚMIECH SZYDERCY » Khagar jak każde pisklę nie grzeszy wzrostem, jednak stanowczo przerasta rówieśników zarówno wielkością, jak i masą mięśniową. Może to być spowodowane faktem licznych kolców, jakimi pokryte jest całe jego ciało bez najmniejszego wyjątku. Póki co drobne i cienkie, z pewnością wkrótce stwardnieją i staną się groźną bronią. Samiec ma szkarłatne ślepia odziedziczone po linii ojca oraz czarną jak smoła łuskę zupełnie jak dziadek miejscami tylko skropioną czerwienią przy końcach kolców i rogów. Posiada stosunkowo długi i smukły pysk zwieńczony rogiem pomiędzy nozdrzami oraz niezwykle okazałe, duże poroże również upstrzone kolcami skierowanymi ku górze. Kolce pnące się wzdłuż kręgosłupa są dłuższe, kończąc się na ogonie okazałą maczugą. Smok posiada czarne szpony i okazałe skrzydła mogące udźwignąć jego ciężar.



    « BRAK » -



    « INFAMIA NIEUMARŁYCH » Jest dosyć spora, ale przy tym chuda. Łuski pokrywające jej ciało są w większości barwy, którą można określić jako beżowy brąz. Głowa ma szlachetny, trójkątny kształt i pokryta jest plamami ciemnobrązowymi oraz bladozłotymi. Wnętrze pyska skrywa ciemnofioletową gardziel, czarny, rozwidlony jęzor oraz uzębienie, które wygląda jakby wyrzeźbiono je z marmuru - biel przecinają drobne, ciemne żyłki, a gdzieniegdzie da się też dostrzec nieregularne plamy przywodzące na myśl czyste złoto. Cechą charakterystyczną są oczy będące najwyższej klasy iluzją, czarno-brązowe, nie odbijające żadnego światła, wyglądające dokładnie jak puste oczodołu co Mahvran czasem wykorzystuje na swoją korzyść sprawiając wrażenie niewidomej, a co za tym idzie - pozornie niegroźnej. Szlachetną głowę otacza istna korona ośmiu par owijających się wokół własnej osi, ciemnobrązowych rogów, przecinanych delikatnymi pasmami złota. Łuski na spodzie ciała są czarne, obramowane złotem i białymi plamkami. Pokrywają się świecącą, złotą siatką wzorów gdy samica zieje ogniem, co jednak wymaga od niej użycia magii, a nie faktycznej siły gruczołów. Zadnie łapy są długie i silne, łuski przybierają barwę ciemnego brązu, a cztery palce zwieńczone są złotymi szponami. Od czoła, przez szyję, grzbiet i aż do jednej czwartej ogona ciągną się cztery pasma ciemnych błon. Łuski te unoszą się w momencie rozdrażnienia, szału lub wzmożonej czujności. Ogon sam w sobie jest nieproporcjonalnie wręcz długi i stosunkowo wąski, na końcu również mieniący się ciemniejszym odcieniem łusek niż reszta ciała, zaś przez końcową część jego długości ciągnie się rząd wąskich, czarnych kolców. Mahvran nie posiada przednich łap, jednak skutecznie zastępują je skrzydła - niezwykle duże (raczej dłuższe niż szersze), które z wierzchu, przy krawędziach zdobione są dwoma odcieniami beżu, od spodu zaś mienią się ciemnym brązem z cienką, złotą obwódką. Samica porusza się dosyć nisko przy ziemi, kołysząc ciałem jak wąż. Wybitnie radzi sobie z lataniem, ale ma poważne trudności w wodzie. Cechą charakterystyczną jest czarna ślina - przypominająca kwas, który intensywnie wylewał się z pyska Delirium.


    « MGLISTE WRZOSOWISKA » Sufrinah jest średniej wielkości pisklęciem, ani za małym po przodkach północnych, ani za dużym po górskich. Ma raczej szczupłe ciało, tylne łapy wydają się nieco dłuższe od przednich, jednak to tylko złudzenie przez długi ogon. Ma długi pyszczek w kształcie pazura, jednak nie zwieńczony dziobem. Proporcjonalnie długa szyja skryta jest pod gęstym fioletowym futrem porastającym nie tylko kark, ale i pierś oraz boki łba. Futro ciągnie się przez grzbiet aż do zadu, gdzie spływa nieco na uda i nasadę ogona. A potem na zwieńczeniu ogona. Przedramiona i łokcie również owłosione. Pędzelkowate uszy. Z łebka wyrastają zalążki jasnozielonych, księżycowatych rogów z ostrymi wypustkami przypominającymi ciernie. Resztę ciała pokrywa jaśniutka perłowa łuska mieniąca się delikatnym liliowym kolorem. Łuska ta wydaje się gładka poprzez swoje lśnienie, jednak odstaje nieco, jak to u górskich. Jest twardsza, niż na to wygląda. Oczy migdałowe, lekko skośne, białko ciemnoczerwone, tęczówka lazurowa, ciemna wąska źrenica. Cechą charakterystyczną samiczki są dwie pary błoniastych skrzydeł, przedramiona purpurowe pokryte chropowatą łuską, błona aksamitna, miękka, jaśniejsza od zgięcia, ciemniejąca do zewnątrz z wyraźnymi ciemnymi żyłkami, niczym u płatków kwiatu. Jasnozielone pazury.



    « KUSZENIE DIABŁA » Pokrzyk jest urodziwą, średniej wielkości samicą o mlecznobiałych łuskach, ściśle przylegających do siebie i sprawiających wrażenie bardzo twardych. Za dotknięciem promieni słońca pojawiają się na nich purpurowe i srebrne akcenty. W miejscach gdzie ich pokrywa nie jest tak zwarta, jak pod oczami czy w pachwinach - można zauważyć delikatniejszą, sinofioletową skórę samicy.
    Nie jest przesadnie umięśniona, ale też nie chuda, sprawia wrażenie zwinnej i zdrowej. Długie łapy, ogon i szyja nadają jej posturze lekkości. Błoniaste skrzydła zwykle umoszczone na jej grzbiecie zwieńcza para chwytnych palców o hebanowych pazurach, ostrych jak brzytwy, podobnie jak wszystkie wyrostki na ciele samicy. Sprawiają wrażenie, jakby za samym tylko dotknięciem miały przebić skórę śmiałka.
    Z głowy samicy zdobią trzy pary wydłużonych, delikatnie zakrzywionych i bardzo ostrych rogów o barwie przechodzącej z mlecznej bieli łuski w głęboki fiolet i czerń. Dalej przez kark, grzbiet, aż do końcówki ogona ciągną się mniejsze i większe czarne kolce o trójkątnym kształcie. Paszczę samicy wypełniają rzędy czarnych jak smoła kłów osadzonych w ciemnofioletowych dziąsłach, ale kontrastuje z nimi jaskrawo wybarwiony jęzor, rozdwojony na końcu niczym u węża.
    Spośród tej gęstwiny łusek, kolców i kolorów wygląda para spokojnych ślepi - na pierwszy rzut oka zupełnie białych, jak u ślepca. Pionowa źrenica, tak cienka, że ledwie niezauważalna nie mąci zszarzałego fioletu tęczówki, który niemal stapia się z bielą twardówki.



    « UŚMIECH SZYDERCY »


    « SPUŚCIZNA KRWI » Rakta jest na razie pisklęciem, ale już widać, że gdy dorośnie będzie postawną, dobrze zbudowaną smoczycą. Smukłą, ale umięśnioną, bez grama zbędnego tłuszczu. Całe jej ciało pokrywają twarde, błyszczące łuski. W większości białe jak świeży śnieg, jednak na pysku, przedniej części szyi oraz przednich łapach są one czerwone, jak krew, która dopiero wypłynęła z ran. Nadaje jej to wygląd skąpanej we krwi ofiary lub wroga, sprawiając nieco niepokojące wrażenie. Pazury na przednich łapach również są krwistoczerwone, zaś te na tylnych białe. Duże skrzydła, odziedziczone po smokach powietrznych posiadają pojedynczy dodatkowy "palec", dzięki domieszce krwi smoków górskich. Jej głowę zdobią dwie pary rogów. Dłuższe, wyrastają znad jej oczu, kierując się ku górze i lekko falując. Drugie wyrastają z boków jej pyska, kierując się do przodu, a następnie zakręcając ku górze. One również są białe, jednak końcówki obu par rogów zabarwione są czerwienią. Całości dopełnia para złotych, roziskrzonych oczu, z których łatwo da się wyczytać emocje targające jej duszą.


    « CZARNOSKRZYDŁY » Smok olbrzymich rozmiarów, to jest pierwsze, co wyróżnia go z otoczenia. Jego całe ciało pokrywa czarna, lekko połyskliwa, twarda łuska. Od czubek nosa, poprzez jego nasadę, aż po czubek łba ciągną się niebieskie łuski, które następnie przechodzą w kolce na głowie, karku i grzbiecie. Wszystkie wyrostki kostne w zasadzie są niebieskie. Ilun posiada parę wygiętych ku tyłowi rogów, które także pokrywa niebieska barwa. Najbardziej charakterystyczną cechą smoka, są błękitne, prawie lodowe ślepia, które przecina pionowa źrenica. Z tych oczu bije łagodność i ciekawość otaczającego smoka świata. Skrzydła tego osobnika są potężne, pokryte czarną błoną. Ogon mięsisty, długi, zakończony kostnym wyrostkiem, przypominającym ostrze. Łapy masywne, zakończone czarnymi pazurami. Sylwetka masywna, z widocznie rysującymi się mięśniami. Ogień tego smoka ma nietypową barwę - błękitną.


    « ESKALACJA KONFLIKTU » Sporo odziedziczyła po dziadku ze strony ojca, Szaleństwie Cieni. Zdecydowanie bardziej przeważyły tutaj geny ojca. Eurith ma czerwone łuski na całym ciele. Płyta chroniąca szyję, pierś, brzuch i spód ogona mieni się kolorem złotym - podobnie jest z oczami, rogami, szponami i częściowo skrzydłami. Na brodzie i wzdłuż kręgosłupa rosną spiczaste kolce. Ogon jest niczym bicz, tj nie znajdują się na jego końcówce żadne wypustki czy kolce. Samica sama w sobie jest dość masywna, jak na swoje predyspozycje odziedziczone po matce. Trudno wyprzeć geny kolczastego tatka i górskich przodków mamy. Niemniej, widać u niej samicze kształty. Zwłaszcza w okolicy brzucha i ud. Wyrastające na łbie rogi zawijają się na końcówkach.


    « BARBARZYŃSKI POGROM » Od pisklęcia góruje nad rówieśnikami zarówno wielkością, jak i masą ciała. To ciężki, mocno zbudowany smok o muskularnej sylwetce, którą odziedziczył po ojcu, podobnie jak kolczaste wyrostki pokrywające większą część jego ciała. Łuska ma w większości szkarłatny, intensywny kolor mieszający się z czernią i jaśniejszymi odcieniami czerwieni. Najbardziej jednak przykuwają wzrok jego oczy - są niemal całkowicie czarne z kontrastującą wobec nich czerwoną źrenicą. Końcówkę jego ogona pokrywają też cztery pary charakterystycznych, ostrych kolców, dzięki którym uderzenia ogonem tego gada bywają niezwykle bolesne i tragiczne w skutkach.



    « BRAK » -



    « CHOCHLIK MIŁOŚCI » Pierwszym co rzuca się w oczy po spojrzeniu na Burdiga to gęsta, kręcona grzywa, którą odziedziczył po matce kolor jednak, jest ukłonem w stronę babki - Heulyn. Oczy błękitne z czerwoną twardówką, trochę większe niż u przeciętnego smoka jego rasy. Jako czysty północny całe jego ciało okala złote futro, jedynie od połowy ścięgna każdej łapy następuje delikatny gradient, przechodzący w szkarłat. Ogon zaś drobny i prosty bez żadnych wypustek. Wracając do pyska - Podłużnego niczym u lisa jest on ozdobiony przeróżnymi błyskotkami - Nos samca jest przekuty złotym kolczykiem a całe lewe ucho ozdobione jest pomniejszymi kolczykami. Ostatni u zwieńczenia ucha jest długi, zawierający pióro ze skrzydła jego matki. Same uszy zaś są długie i włochate, na końcówkach każdego włoska złoto przechodzi w czerwień. Odbiciem od puszystości całego smoka są wchodzące z bujnej grzywy czarne, zakręcone rogi jak u kozła. Skrzydła zaś niecodzienne - Długie, łączące w sobie wszystkie barwy jakie posiada Burdig w zimniejszych lub cieplejszych kolorach piórka które okalane są czerwonymi obramówkami. Kształt zaś przypomina niesamowicie motyle skrzydła - Tu zaś jest to spuścizna po przodku Ojca, Tiernanie.



    « UROKLIWY KOLEC » Małe, urocze pisklę z wesołym błyskiem w oku. Od nosa po czubek ogona jest czarny jak węgiel, a same łuski mają interesujący matowy ocień. Nie lśni jak inne smoki, zamiast tego doskonale wtapia się w cienie. Stojącego w ciemnym kącie zdradzają go tylko drobne elementy wyglądu w kolorze głębokiego złota - dwa proste i krótkie rogi, drobne kostne wypustki wzdłuż linii szczękowej i rząd ostrych kolców składających się na grzebień, biegnący po grzbiecie wzdłuż kręgosłupa, wyższe między łopatkami, mniejsze przy końcu ogona. Para skrzydeł o mocnej błonie jest również w kolorze zmatowiałej czerni, a kiedy owija się nimi w kolon znika prawie dla świata. Złote ślepia są jedyną częścią jego aparycji, która lśni, a nawet błyszczy łobuzersko w mroku.


    « MELODYJNY KOLEC » Na razie jego wygląd nie jest nawet w połowie tak zapierający dech w piersi jak będzie za kilkanaście księżyców, ale i tak warty opisania. Smoczek który dopiero wylazł z jaja jest dość niski jak na połączenie dwóch dużych ras smoków, no ale co zrobić, nie każdy jest gigantem, jednak mimo to już widać rysujące się pod skórą mięśnie, najpewniej samczyk jest predysponowany do bycia wojownikiem, ale czy nim zostanie, czas pokaże.
    Niewielka łepetyna usadowiona jest na długiej szyi, która wydaje się grubszą niż jest w rzeczywistości przez pokrywające ją, odstające łuski i wyrostki kostne, na razie krótkie, ale w przyszłości stworzą istną zbroję, a na łbie i szyi coś w rodzaju sterczącego, ostrego irokeza. Wracając do łebka to jest on na razie jak to u pisklęcia krótki, ale w przyszłości wydłuży się trochę, podobnie jak u krokodyla. Pysk zakończony jest hakiem przywodzącym na myśl dziób kurczaka, wewnątrz wypełniony kołkowatymi zębami, które raczej nie będą wbijać się łatwo pod skórę, są raczej stworzone do brutalnego wyrywania. Ślepka samczyka jak na razie nadają mu uroczego wyglądu, są duże, okrągłe z pionową ale najczęściej rozszerzoną źrenicą, mają zielonozłoty kolor i pełne są determinacji. Nad ślepkami masywny, kolczasty łuk brwiowy chroniący oczy. W przyszłości ślepia będą mniejsze względem łba i choć nie zmienią barwy to trudno będzie w nich dostrzec tę uroczą, niewinną nutkę, którą mają teraz. Wokół ślepi łuski są czarne, zupełnie jakby ktoś nałożył mu makijaż. Z tyłu lba już teraz wyrastają mu dwie pary mocnych rogów, które z wiekiem wydłużą się znacznie i zaczną się skręcać trochę jak u antylopy kudu. jedna para wyrasta tuż za ślepiami i skierowana jest ku górze, druga para wyrasta z kości policzkowej.
    Ciało samczyka jest już teraz umięśnione, ale w przyszłości będzie jeszcze bardziej przysadzisty, raczej nie będzie nadawał sie na łowcę (chociaż kto go tam wie). Łapy ma grube, mocne i zakończone czterema palcami z grubymi, mocnymi szponami. Na brzegach łap wyrastają kolce. Ogon jest niezbyt długi, nie za gruby ale przez odstające łuski wygląda na dużo potężniejszy. Na końcu ogona, łuski zmieniają się w coś na kształt delfiniej płetwy z tym że ta “płetwa” służy do zadawania ciosów jak buława.
    Skrzydła samca są dziwne, niby błoniaste, od spodu widać grubą, ciężką błonę w barwie szkarłatu, która zaczepiona jest na ogonie i czterech palcach, natomiast od góry nie widać nawet skrawka tejże błony. Od góry z jakiegoś dziwnego powodu skrzydła samca pokryte są ciężką, twardą łuską wyglądającą jak orle pióra, ale te łuski zdecydowanie nie pomagają w lataniu więc samiec na pewno będzie potrzebował ogromnej siły by unieść swoje obciążone łuskami cielsko w powietrze i możliwe że będzie preferował podróże lądowe. Podczas lotu te łusko-skrzydła będą na pewno klekotały nieprzyjemnie, uniemożliwiając polowanie z powietrza. Jest jednak plus takiego pancerza, od góry jego skrzydła są do pewnego stopnia niewrażliwe na ciosy.
    Łuski na ciele tego smoka mają głęboki odcień czerwieni z przebijającymi się tu i tam jaśniejszymi i ciemniejszymi elementami, całość lśni w promieniach Złotej Twarzy niczym cynober. Brzuch ma nieco jaśniejszy odcień. Końcówki skrzydeł są czarne.
    Podsumowując, jest idealnym połączeniem wyglądu obu rodziców, odziedziczył wiele z wyglądu obojga, zarówno Dzikiej Gwiazdy jak i Szyderczego Licha, a mimo to nie wygląda jak idealna kopia żadnego z nich. Widać geny dobrze się wymieszały.



    « SAPHIRA » Mieszanka smoka wyvernowego jak i powietrznego, czyli dwóch ras, które są najlepszymi lotnikami. Saphira jest wzrostu typowego smoka wyvernowego (1,7m), jednakże długość jej ciała jest już porównywalna do typowego powietrznego (9m). Sama samiczka jest smukła i zwinna. Jej ciało zdobią ładne, czarne łuski. Od jej mordki aż po czubek ogona, przez grzbiet, przechodzi ciemna, fioletowa linia. Ten sam kolor widnieje również na jej podbrzuszu i dookoła oczu, które lśnią ładnym, różowym blaskiem. Saphira posiada dwie pary skrzydeł, które są wąskie i dobrze unerwione, dzięki czemu nie będzie miała problemu z wyczuwaniem zmian w prądach powietrznych. Pierwsza para jest tak duża, jak skrzydła powietrznego smoka (15m), za to druga, wielkością dorównuje zwykłym wyvernom (11m). Te drugie, podczas lotu często są schowane pod tymi pierwszymi. Kiedy jednak je rozwinie, potrafi robić różne manewry powietrzne. Każda z par jest zakończona szponami. Szpony, zarówno i te na dwóch łapach oraz dwa, prawie że proste rogi, mają odcień szarości.


    « VULTOR » Młody posturą i wyglądem znacznie przypomina sępa, często zgarbiona szyja i łeb trzymany blisko ziemi to tylko jedna z wielu cech upodabniających go do tego drapieżnego ptaka. Dość gęste i póki co przyjemne w dotyku futro odziedziczył po swojej matce, jest ono koloru czerni, gdzie nie gdzie, głównie na karku, podchodzące pod bordowy odcień, natomiast aż od głowy do końca ogona objawia się w bardziej jaskrawych barwach, a mianowicie pomarańczu. Odziedziczonym po ojcu chryzmatem natomiast jest niewielka grzywa z rogów znajdująca się za łbem. Rozłożyste i opierzone skrzydła to cechy jego dziadków, są koloru złotego od wewnętrznej strony, a od zewnętrznej czarne tak jak i reszta ciała. Ostatnim aspektem który odróżnia go od reszty smoczej społeczności jest para ostrych szponów usadowiona na jego nogach, której funkcji jeszcze nie odkrył, lecz kto wie, może to idealne narzędzie do zabijania? Anatomia młodego smoka póki co sprzyja jego marzeniom o zostaniu łowcą.


    « ZANIK » Zanik to dość duża jak na swój wiek, szczupła smoczyca. Ma ona jasno szare łuski i nie duże, blado granatowe rogi. Smoczyca ma białe ślepia po matce. Jej język jest jasny i granatowo niebieski. Zanik ma trochę większe skrzydła, niż smoki w tym wieku. Ogólnie jest podobna do matki, tylko bardziej niebieska. Jednak jej uzębienie, w przeciwieństwie do uzębienia matki, jest białe. Jej ogon jest normalnej długości. Błony w jej skrzydłach są równierz blado granatowe.


    « NYJA » Ciało samiczki jest pokryte dość grubymi łuskami w kolorze jednolicie szarym (by móc ukryć się przed nie bezpieczeństwem) Jednak kolor łusek młodej zmienia się co jakiś czas ułatwiając jej kamuflaż, np. w lasach. Jej ciało nie jest tylko pokryta grubymi łuskami, z jej grzbietu i łubie wyrastają ostre sporej wielkości kolce które wyglądają jak potężne i ostre góry. Jej łeb jest krótki, o trochę jaśniejszych łuskach przy oczach i nosie, oczy za to są jasno różowej barwy, bez źrenic i z czarnymi białkami. Skrzydła i łapy Nyjy są za to umięśnione i dobrze zbudowane, a same skrzydła mocne i o grubej jasno szarej wręcz białej błonie.



Kod:
 [list][size=11][color=#761414]« BRAK »[/color] [color=#941b1b]-[/color][/size][/list]   
 
_________________
Ostatnio zmieniony przez Infamia Nieumarłych 2019-11-20, 21:35, w całości zmieniany 33 razy  
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Style WoW created by Matti and modified by Przyproszona Biela.

Forum © Naomi (2006-2019).
Images and art are © to their creators.
Dragon emoticons © J-C.
Never copy anything without permission!



Wymiana bannerami: KLIK!

DH
SnM


Strona wygenerowana w 0,06 sekundy. Zapytań do SQL: 12