FAQ  Szukaj  Użytkownicy  Grupy Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Profil Zaloguj Rejestracja

Poprzedni temat «» Następny temat
Spis Wody
Autor Wiadomość
Przesilenie Północne
Przywódca Wody



Stado: Wody
Rasa: Olbrzymi
Księżyce: 18
Płeć: Samiec
Opiekun: Sztorm Stulecia
Mistrz: Sztorm Stulecia
Wiek: 19
Dołączył: 04 Sie 2019
Posty: 678
Wysłany: 2019-10-19, 08:57   Spis Wody
   A: S: 5| W: 3| Z: 2| M: 1| P: 1| A: 1
   U: W,B,Pł,L,Skr,M,A,O,Śl,Kż,MP,MA,MO: 1
   Atuty: Silny; Adrenalina



    » PRZYWÓDCA «


    P R Z E S I L E N I E
    P Ó Ł N O C N E

    » wojownik
    Zaraz po wykluciu sprawia wrażenie krępego i postawnego, przekładając sen i jedzenie nad wysiłek. Gdy jednak rozwinie się nieco, pozna pierwsze opowieści i wyruszy na swe pierwsze wyprawy, ten współczynnik będzie zmieniał się coraz bardziej - Fen wyrośnie, wysmukleje, wyciągnie się, i chociaż będzie wciąż górował ponad rówieśnikami, jego sylwetka pozostanie smukła i atletyczna.
    Pokrywają go wciąż miękkie i delikatne łuski mlecznej barwy. Od strony grzbietu łuski są duże i nastroszone, zlewające się ze zdobiącymi go kostnymi wypustkami, ciągnącymi się od nasady łba po zwieńczenie ogona. Od strony podbrzusza łuski łagodnie przechodzą w maleńkie drobiny, które na pachwinach i gardzieli przepuszczają róż skrytej pod nimi skóry. Podobny odcień przebija się na półprzezroczystych błonach rozłożystych skrzydeł, w miejscach, w których pokrywa je misternie spleciona sieć ledwo widocznych żyłek.
    Prócz skrzydeł, ślepia są jeszcze czymś, co w pisklęciu zwraca uwagę - szaroniebieskiej barwy, z plamami czerwieni, czasem zdają się pobłyskiwać fioletem.




    » ZASTĘPCA «


    -----
    -----



    » STARSZYZNA «


    -----
    -----



    » UZDROWICIELE «


    EC H O
    I S T N I E N I A

    Szkarłatny (może karmazynowaty), bezskrzydły smok z długim, sztywnym ogonem. Lekko hakowata podłużna głowa, parę małych, wystających zębów, wysoko osadzone oczy. Z głowy wyrasta 6 średniej długości kolców, 2 na szczycie, 2 niżej (krótsze) i 2 z żuchwy (jeszcze krótsze). Tylnie nogi umięśnione i dłuższe od przednich. Posiada kciuki i ludzko-podobne przednie łapy...eee co jeszcze... wyroski na grzebiecie, ogonie i "łokciach" najdłuższe na czunku ogona i między łopatkami... caluteńki, łącznie z zębami, czerwony... (tylko białe oczy z niewidocznymi źrenicami)



    » KLERYCY «


    -----
    -----



    » ŁOWCY «


    S Y R E N I
    Ś P I E W

    Z wyglądu ni to smok, ni to jaszczurka czy cokolwiek innego. Mały, bardzo smukłej budowy o błękitnych ślepiach. Taka trochę przerośnięta salamandra/wężyk z drobnymi łapkami, ogromnymi błonami między palcami łap ułatwiającymi pływanie, oraz jedną, pojedynczą idącą przez cały grzbiet niemal aż do ogona. Sam ogon zakończony jest ostrym jak brzytwa, czerwonawym hakiem i często pomaga w walce lub polowaniu, przy wabieniu ofiary. Naturalna barwa łusek jest niemal czarna, lecz po wystawieniu na słońce pod wpływem jego promieni, zmienia kolor na turkusowy, co w jakiś sposób może pomóc w identyfikacji gatunku. Sprawia wrażenie oślizgłego chucherka, mogącego się wymsknąć z nawet mocno zaciśniętych łap.

    G Ł O S
    M O K R A D E Ł

    Z pewnością ma więcej cech Morskich, niż Drzewnych. Z wyglądu w końcu bliżej mu do bestii wyjętej z głębin, niż do typowego smoka. I tak można o nim mówić. Bestia. Pierwszą cechą, która przemawia za takim stwierdzeniem, są oczywiście macki. Czy raczej dziwnie wyglądające, smocze wąsy, znajdujące się w dwóch miejscach - z tyłu łba i na obu łukach brwiowych. Ta korona z macek czyni z niego istnego władcę głębin. A skoro o głębinach mowa - jakoś trzeba tam przetrwać. Dlatego też jego ciało jest do tego przystosowane.
    Błony między palcami na których końcach znajdują się szare pazury, pomagają mu poruszać się zwinnie i zgrabnie pod wodą, a dziwaczny ogon ma specjalne zadanie. Otóż pokryty lepkimi naroślami z obu boków, jest idealny do wabienia i chwytania ryb. Z oddali wygląda jak jakaś zwyczajna, morska roślina. Ryby mogą się rozczarować.
    No i jeszcze dwie, krótkie płetwy znajdujące się tuż za przednimi łapami. Są czymś na wzór... pozostałości po bardziej "rybich" przodkach. Mimo iż morska bestia nie potrafi nimi znacząco poruszać, to z pewnością są one jakąś pomocą w tym przerażającym świecie głębin. No i jak olśniewająco wyglądają!
    Mimo iż większość ciała Axarusa pokrywają ciemno-zielone łuski, to znajdzie się tu również złoty kolor. Tuż przy grzebieniu, ciągnącym się od początku mackowej korony, aż do ogona, można dostrzec sporo plamek właśnie tego koloru. Z wiekiem jednak przybyło tego trochę więcej. Na tułowiu i początku ogona zaczęły wyrastać mu dosyć małe, złote kolce, które przebijały zielone łuski, wychodząc na powierzchnie. Przypominało to w procesie wyrzynanie się kłów. Jak można się domyślić - nie było to dla niego zbyt przyjemne.
    Podobne, lecz nieco grubsze kolce znalazły się również przy wcięciu żuchwy. Dokładnie cztery. Kolejną cechą, którą odziedziczył po ojcu są oczywiście błękitne oczy, charakterystyczne dla rodu Cichego Potoku. Samice z rodzinnych stron Axarusa stwierdziły jednogłośnie, że czyni to Głębinowego jeszcze bardziej atrakcyjnym. (Tak naprawdę była to tylko jego matka)
    No i skrzydła! Jak na bestię, spędzającą sporą część swojego życia pod wodą, to są całkiem sporych rozmiarów. Mamy tutaj do czynienia z błoną i tylko trzema palcami, zakończonymi ostrymi szponami, które jednak w zupełności wystarczają.
    Ostatnią cechą wyglądu młodzika, jest naszyjnik, tradycja kontynuowana po ojcu. Póki co, zawieszoną na szyi ma jedynie zasuszoną mackę i złotą łuskę, ale z czasem przybędzie tego o wiele więcej.




    » PIASTUNI «


    B A G I E N N A
    G A W Ę D A

    Zdarzyło ci się kiedyś zobaczyć grzbiet pływającego krokodyla? Widziałeś jego ślepia, jak błyskały tuż ponad powierzchnią bagiennej wody? A potem ten krokodyl zaczął się zbliżać. Wychodzi na brzeg, całą swoją sylwetką pokazując swą krokodylo... Hipopotam? Krokodyl okazał się być nad wyraz wysoki oraz szeroki. Miał też parę niewielkich uszu. Był hipo... Nie. To nie krokodyl, to nie hipopotam. To smok!
    Niewielki, przysadzisty smok bagienny. Niby toporny, ale jednak mający swój urok. Niby cały brązowy, ale jednak jego grzbiet oraz wierzch ogona i łba były poznaczone zielonymi cętkami. Czy też raczej - chmarami ciemnozielonych, a czasem też jadowicie zielonych, łusek. Inaczej wyglądały cztery kończyny, na których smok, czy też raczej smoczyca, się opierała. Gdyby już błotno z ich spłynęło, okazałoby się, że ciemny brąz stopniowo przechodzi w jaśniejszy odcień tego koloru. Tego samego, który w postaci półprzezroczystych, szczątkowych błon rozpościerał się między palcami czterech kończyn stąpających. Podobne błony - jasnobrązowe, poznaczony zielonymi żyłkami - tworzyły trzy grzebienie na głowie i szyi smoczycy oraz dwa kolejne, niby płetwy, na końcu ogona. Nie zapominajmy też o skrzydłach, których błony przedstawiały ten sam przejaw kreatywności natury. Same skrzydła były niewielkie, choć wystarczające do krótkich lotów.
    I były jeszcze ślipia. Z daleka mogły się wydawać wrogimi, krokodylimi oczami, ale z bliska okazywało się, że ich różowa barwa miast ciskać gniewnymi gromami, rozświetla się pogodnymi iskrami. I jak gdyby chcąc znaleźć połączenie między gromem, a iskrą, róż jest poprzecinany delikatnymi, jasnozielonymi "piorunami".





    » CZARODZIEJE «


    R E M E D I U M
    L O D U

    Skojarzenie z niebiesko ubarwionym, smukłym liściem pokrzywy nasuwa się samo- trójkątne łuski niczym poszarpane brzegi, kanciasty pysk niczym ogonek liścia a przede wszystkim ciągnący się wzdłuż grzbietu pas jasnoszafirowych łusek wraz z wyrastającymi zeń pasmami wiecznie niesfornej błękitnej grzywy. Reszta ciała jest ciemnogranatowa, lecz w silnym świetle odpowiada szklistą siatką falistych refleksów o głębokich odcieniach niebieskiego. Podbrzusze nieco jaśniejsze.
      Z wysoko sklepionego trójkątnego łba z osadzoną nań parą rozszczepionych niczym tętnice rogów połyskują ślepia- pionowe źrenice zatopione w bardzo charakterystycznym złocie tęczówek o wyraźnie włóknistej fakturze. Skrzydła przypominają chłodną burzę nocą- ciemny granat powały chmur przetkany żyłkami szafiru, przypominającymi unerwienie liścia. Łapy masywniejsze niż u typowego powietrznego choć wciąż długie przy smukłym ciele; fioletowe pazury natomiast krótsze, twarde i ostre- po północnych przodkach. Ogon zwieńczony ciemnofioletową, falująco-świdrowaną końcówką.


    N I E S P O K O J N A
    T O Ń

    Nanshe wzrostem i wagą wrodziła się w matkę, choć jej ciało nie jest tak kanciaste. Wręcz przeciwnie, posiada opływowe kształty okryte gładką, morską łuską koloru perłowego fioletu, który od spodu robi się jaśniejszy, przechodząc płynnie w oliwkowy beż. Długie, giętkie ciało pozbawione jest całkowicie skrzydeł. Może za to poszczycić się długim, cienkim, wijącym się ogonem.
    Na samym brzuchu oraz szyi wyrasta szeroka, lśniąca błękitem łuska szczególnie chroniąca wrażliwe miejsca. W niektórych miejscach na ciele pojawia się błękitne lub beżowe cętkowanie.
    Głowa niewielka w proporcji do ciała, o szlachetnych rysach. Pyszczek zakończony różem, a nos zbudowany jak u typowego smoka wężowego, z którego wyrastają długie, cienkie wąsy. Oczy są niemal białe, o lekko złotawym poświcie. Nad nimi ujrzeć można błękitne cętki na szczycie brwi, a pod nimi kilka niebieskich kropek. Od głowy aż po połowę ogona wyrasta bujna różowa grzywa. Podobny włos ozdabia końcówkę ogona bujną kitą zakończoną ciemniejszym fioletem, ukrytą pod zielonkawo-łososiowymi plamistymi wypustkami w typie morskich liści i kilkoma płytami niebieskiej łuski. Spod tych płyt wiszą podobne do wąsów tkanki zakończone fioletowo-niebieską wypustką. Kępki sierści wyrastają także na każdej łapie w okolicy nadgarstka. Pazury są koloru otaczających je łusek, lekko rozjaśnione. Między palcami dostrzec można słabo widoczne pozostałości błon pławnych.
    Rogi samicy (koloru kości słoniowej) mają charakterystyczny kształt - są podwójnie zakrzywione, z lekkim rowkiem biegnącym wzdłuż linii. Przy nasadzie rozdzielają się na dwie części, otaczając ucho z obu stron. Drobniejsza część jest również zakrzywiona i dużo cieńsza. Ucho rozjaśnione w środku, zakończone morską wypustką koloru błękitnego. Z karku smoczycy sterczą trzy pary coraz mniejszych podłużnych wypustek przywodzących na myśl rafę koralową. Wszystkie te wypustki lśnią lekką poświatą w morskich ciemnościach, wabiąc niczego nie spodziewającą się zwierzynę w paszczę drapieżnika. Wnętrze pyska posiada typowe ubarwienie, a język jest długi, ciemno-różowy o brudnym odcieniu. Zęby za to ostre o odcieniu współgrającym z rogami.




    » WOJOWNICY «


    P I E Ń
    O P A T R Z N O Ś C I

    Belenus to masywna smoczyca. Twarde, czarne jak węgiel łuski okalają jej ciało, jedynie od nasady łba aż do samego ogona idzie szereg kolców. Grube, niezbyt długie miejscami nawet ułamane, jednak umiejscowione bardzo gęsto - Do tego stopnia że z tyłu smoczyca może przypominać swego rodzaju jeża. Pysk pokryty gładką łuską, zakończony równie gładkimi, lekko zakręconymi rogami. Nos haczykowaty, jak u sępa a podbródek zakończony lekkim, jednak ostrym zakrzywieniem. Nienaturalnie wyglądają tutaj małe oczy (każde w innym kolorze) oraz malutkie ucho, przystrojone w dwa drobne kolczyki.
    Szyja smoczycy jest pokryta licznymi bliznami - Twarde białe łuski ciągną się aż od podbródka przez całą długość podbrzusza. Skrzydła nie wyróżniają się niczym specjalnym - Ot, błoniaste zakończone chwytnymi pazurami. Łapy normalnej długości dla smoka górskiego - Czarne z białymi pazurami. Smoczyca nosi dodatkowo kilka rzemyków (Jeden na rogu, drugi na szyi z małym kamykiem) i posiada.. Zestaw krzywych zębów z licznymi ubytkami.


    N A K R A P I A N A
    G W I A Z D A M I

    Podłużny pyszczek z przodu jest jasnoniebieski, ale gładko przechodzi w jasno-granatowy. Ciepłe, brązowe oczy kolorem przypominają karmel, z czego wzięło się imię małej smoczycy. Boki i tył głowy ochrania duża ilość lodowo-błękitnych ostrych rogów, które ciągną się wzdłuż grzbietu aż po koniec ogona. Dół, czyli od podbródka, przez szyję i aż do podbrzusza jest błękitny jak niebo. Przepony ogromnych skrzydeł są w jasnych odcieniach granatowego, łapy kończą się długimi palcami, na końcu których są ostre, niebieskie pazurki.

    D Y M I Ą C E
    Z G L I S Z C Z A

    Nie da się go nie zauważyć. Jako pisklak jest drobniutki, jak każdy jego rówieśnik, ale nieco większy od przeciętnego malucha. Posiada długie, patykowate kończyny i ogon. Kanciasty kształt ciała zawdzięcza prawdopodobnie kolczystym wypustkom, pokrywającym cały jego grzbiet, linię szczęki i ogon. Łuski ma jeszcze miękkie i gładkie, są jednak już wyraźnie fasetkowe i bardziej wypukłe niż łaskie.
    Łuski Mentiroso mają kolor bogatej czerwieni na prawie całym jego ciele. Najciemniejsze są na grzbiecie - skupiają się wokół kręgosłupa i szyi, aż do czubka nosa. Dalej, po bokach ciała, rozchodzą się nieco bledsze, jak nieco bardziej natleniona krew, matowe i coraz drobniejsze. Podbrzusze pokrywają najmniejsze łuski, ale też najbardziej skupione i przylegające do siebie, dzięki czemu samczyk jest chroniony, jeśli chodzi o najwrażliwsze miejsca.
    Geny pustynnego przeważyły w Mentiroso, ponieważ posiada parę przednich łap. Są nieco mniej umięśnione i drobniejsze niż tylne, ale są. Uzbrojone w czarne szpony, będą kiedyś doskonałym narzędziem zabójcy. Tylne łapy maluch już ma wyposażone w sugestię mięśni, które z biegiem czasu się rozwiną.
    Wodny posiada krótki pysk w trójkątnym kształcie, wzdłuż którego ciągną się kolczyste wypustki i łuskowate narośla. Pod brodą, wzdłuż nosa i dalej między czarnymi rogami dominuje kolor głębokiej czerwieni, a po bokach łuski błyszczą nieco jaśniejszym odcieniem. Głęboko osadzone, duże oczy mają kolor płynnego złota, w którym utopione są dwie, lśniące, kocie źrenice. Malec patrzy z wiecznym wyrazem głupkowatego zdziwienia na pyszczku.
    Jedną z jego bardziej charakterystycznych cech jest ogon, który ciągnie się za nim niczym sznur. Giętki, ostro zakończony, posłuży dobrze jako kolejna broń, a póki co gonienie za nim sprawia Mentirosie mnóstwo frajdy. Ogon również pokrywają czerwone, drobne łuski, a zakończony jest "grotem" ze stwardniałej skóry.


    P R Z E S I L E N I E
    P Ó Ł N O C N E

    » Przywódca



    » ADEPCI «


    P Ł U C N A
    Ł U S K A

    Tą wielką wywerne skrywają fioletowo zabarwione łuski, gdzieniegdzie błyszczące prawie jak chitynowe pancerzyki owadów, chociaż większość jest starta i zmatowiała. Łeb okrywa korona powykręcanych rogów błyszczących i opalizujących jakby to były same promienie słońca. Tak jakby był to jedyny element niedotknięty katorgą jej życia. Dwie pary bladych ślepi, niegdyś tętniących życiem zagnieżdżone są w opływowym pysku. Jej twarde wargi są niezwykle ostre i poszarpane, jakby odwzorowujące ułożenie zębów. Szyje ma długą, z grubą obwisłą skórą pod gardzielą. Przez grzbiet biegną wypustki a długi ogon jest zakończony rogami przypominającymi te na łbie, dwie pary dokładnie.

    S T Ł U C Z O N A
    Ł U S K A

    Zdecydowanie bardziej wdała się w mamusię, niż w tatusia. Jej ciało w całości pokrywają trójkątne, śliskie łuski w kolorze ciemnego granatu, jedynie podbrzusze zmienia kolor w szarość, idealnie pasującą do oczu samiczki. Właśnie, ślepia... Je również odziedziczyła po matce. Srebrzyste, piękne oczęta, jak na córeczkę mamusi przystało! Ciało Khrizuaenty jest długie, drobne, trochę niczym u węgorzy. Posiada krótkie łapki, między którymi znajduje się błona, pomagająca jej w pływaniu. Od podstawy szyi, aż do końca długiego, smukłego ogona wyrastają cieniutkie kolce, między którymi rozwieszona jest cieniutka błona, o kolorze takim samym, jak jej ciało. Niczym prawdziwy smok morski! Meszanka nie potrafi oddychać pod wodą, tak jak jej mama. Nie posiada żadnych rogów na łbie, jednak mimo to jej pysk bardzo się wyróżnia... Jest płaski, a wąsiki, na razie niewielkie, kiedyś będą niezwykle długie, niczym u prawdziwych sumów. Wnętrze pyska, odziedziczone po tatusiu, ma granatowy kolor. Sam pysk natomiast jet wypełniony ostrymi ząbkami. Po bokach jej żuchwy wyrastają trzy drobne kolce, pomiędzy którymi również jest rozwieszona błona. Natomiast skrzydła... Cóż, są stosunkowo niewielkie, słabe, przystosowane raczej do życia z nimi w wodzie, niż na lądzie. Ostatni ich palec jest o połowę krótszy od pozostałych, a błonę przecinają ledwie widoczne, szare żyłki.

    R E Z O L U T N A
    Ł U S K A

    To średniej wielkości smoczyca o gęstym, wiecznie zmierzwionym futrze. Gładkie łuski zastępują sierść tylko na łapach. Ciało jest długie, niemal wężowate, a ogon zakończony większą kitą. Nieco za krótkie pierzaste skrzydła są z wierzchu ciemniejsze od reszty futra. W przeciwieństwie do wielu północnych Aderyn nie ma widocznych uszu, ale jej łeb ozdabia para gładkich, wygiętych rogów. Ślepia błyszczą wesoło, na pysku często gości uśmiech szeroki do granic możliwości. Dodatkowo smoczyca chętnie nosi na sobie skóry upolowanych zwierząt oraz inne, własnoręcznie przygotowane akcesoria.

    P N Ą C A
    Ł U S K A

    Liana jest stosunkowo pokaźna, jak na przedstawicielkę swoich gatunków. Geny drzewnych zwyciężyły tu nad północnymi - łapy ma długie i silne, zakończone zręcznymi palcami i zagiętymi pazurami ułatwiającymi wspinaczkę. Podobnie długi jest jej ogon, szerszy u nasady i zwężający się na końcu, zakończony ostrymi kolcami w kształcie trójzębu. Wydaje się być grubszym przez puchate włosie, które z niego wyrasta. Skrzydła smoczycy są pierzaste i stosunkowo wąskie - przystosowane do latania w ciasnych przestrzeniach, między drzewami. Pióra są w różnych odcieniach zieleni, poznaczone prążkami - każda lotka wygląda jak rzeźbiona z malachitu.
    Całe ciało Pnącej pokrywa gładkie, lśniące futro średniej długości. Wydaje się krótkie, jednak wcale takie nie jest - widać to jednak dopiero wtedy, kiedy smoczyca się napuszy. Jego bazowy kolor to jasny płowy, wymieszany w niektórych miejscach ze złotem i lekkim pomarańczem. Przełamują to czarne rozety na pysku i tułowiu, które na szyi i ogonie przechodzą w dłuższe paski. Łapy, od połowy stawu w dół są całkowicie czarne.
    Pysk Liany jest stosunkowo krótki i szczupły. Najwięcej uwagi przykuwają jej ślepia - okrągłe i wielkie, z wyraźną heterochromia. Prawa tęczówka jest jasnofioletowa, lewa jasnozielona. Po bokach pyska wyrastają trzy małe kolce, a nad nimi widać niewielkie, szpiczaste uszy. Z czoła wyrasta para rogów, początkowo prostych i wkręcających się w połowie.


    B O J K O T U J Ą C Y
    K O L E C

    Pisklę nie różni się za bardzo wyglądem od swoich pobratymców. Gładkie duże łuski w jasno ciemne łaty nachodzące na siebie coś na wzór kamuflażu oraz granatowa błona umieszczona wzdłuż ogona kończąca się na tylnej części głowy. Smoczek posiada charakterystyczną żółtą plamę na prawym oku.

    B R Ą Z O W A
    Ł U S K A

    Szyszka jest typowym młodym smokiem północnym. Smukła i z długim ogonem, ma gęste, brązowe i cudownie mięciutkie futro. Opierzone, również brązowe skrzydła są poprzecinane ciemnymi smugami – to właśnie dzięki nim zyskała swój pisklęcy przydomek. Są one również przyczyną jej doskonałych umiejętności ukrywania się wśród gałęzi drzew i krzewów. Szyszka ma ostre ząbki i pazurki. Nawet intensywnie zielone oczy mają charakterystyczne dla niej brązowe plamki. Wzdłuż linii grzbietu ciągnie jej się pas ciemniejszego futra.

    Z A C H M U R Z O N A
    Ł U S K A

    Chmurka od wyklucia była zbudowana dość mocno jak na pisklę. Jej prawie czarne łuski sprawiały, że nocą mogłaby być nie do wykrycia, ale na jej nieszczęście ten idealny kamuflaż psują cztery kolce wyrastające na karku tuż za głową i kolejne trzy mieszczące się na zadzie w jaskrawym, błękitnym odcieniu, podobnie jak trzy płyty różnej wielkości znajdujące się na końcu długiego, ale grubego ogona oraz duże pazury. Kolejną skazą były pojedyncze, kolorowe łuski w kolorach różu, żółci i niebieskiego odziedziczone prawdopodobnie po Górskim rodzicu. Spód jej pyska na szczęście był już bardziej stonowany, chociaż nadal niebieski. Pas tej barwy ciągnie się od dolnej szczęki, przez spód szyi i kończy przed obojczykami, a przez białe punkciki może na myśl przywodzić rozgwieżdżone niebo. Zabawnego wyglądu mogą też nadawać duże, pożółkłe kły wystające z dolnej szczęki, a do tego po dwa zęby ze szczęki górnej na każdą stronę pyska. Nad żółtymi ślepiami z pomarańczową, owalną źrenicą, można dostrzec większe, ciemniejsze łuski, imitujące prawdopodobnie coś na wzór brwi.



    » PISKLĘTA «


    F I O R E
    Samica o drobnym, smukłym ciele zakończonym długim ogonem. Pierwszą rzeczą najbardziej rzucającą się w oczy jest jej umaszczenie, czerwona łuska zdecydowanie dominująca na jej ciele przyozdobiona jest złotymi akcentami biegnącymi od samej głowy po czubek ogona. Jedynym miejscem gdzie ów przyozdobienie nie występuje są jej skrzydła, znajdująca się na nich błona jest o wiele jaśniejsza. Brzuch samicy jak i spodnia część ogona oraz szyi ma barwę wyblakłej czerwieni.
    Dwie pary łap, zakończone ostrymi szponami, na ich spodzie czarne poduszki wyraźnie odcinają się od czerwieni łusek.
    Dwa czarne robi zdobią czubek głowy samicy wraz z błoniastymi wypustkami znajdującymi się po jej bokach.


    D A L E R O T H
    Daleroth jest dość przysadzisty jak na smoka powietrza. Nie brakuje mu jednak gracji typowej dla tej rasy. Pysk smoka ma wydłużony kształt, zakończony niebieskim rogiem znajdującym się nad nosem, a także "wypustką" tworząca coś w rodzaju brody. Ponad to posiada niebieskie kolce wyrastające z miejsca połączenia dolnej szczęki z szyją. Rogi smoka są lekko poskręcane w kolorze niebieskim. Daleroth ma także błonę na grzbiecie, której elementy oddzielone są niebieskimi kolcami. Podbrzusze smoka także jest koloru niebieskiego i emanuje bladym światłem. Skrzydła są rozłożyste, wyłożone niebieską łuską, a ich czubki zakończone są spiczastymi wypustkami. Ogon zwyczajny, bez żadnych szczególnych znaków.

    T A K H A R A
    Takhara to bardzo drobniutkie, smukłe pisklę o podręcznikowych proporcjach smoka drzewnego. Pokryta jest małymi łuskami w kształcie rombów, odstającymi wyraźnie od skóry ale poukładanymi gęsto przy sobie by nie pozostawić nawet skrawka ciała bez ochrony. Większość jej łusek jest ciemnozielona, miejscami niemalże czarna. Odcienie tej soczystej zieleni przywodzą na myśl w pełni dojrzałe liście, tuż przed przejściem w jesienne barwy. Wyjątkiem jest srebrny pas łusek ciągnący się od miękkiego nosa Takhary aż po koniuszek jej długiego, cienkiego ogona. Wzdłuż tego pasa wyrastają z jej ciała haczykowate kolce przypominające rekinie płetwy grzbietowe. Oświetlone promieniami Złotej Twarzy żebra smoczycy są wyraźnie widoczne, nieco odstające. Łabędzia szyja uwieńczona jest pociągłym, wąskim łbem, z którego szczytu wyrasta zaczątek pary rogów kształtem przypominający rozwidlone, złamane gałęzie o zaostrzonych końcach. Duże, srebrne ślepia pisklęcia patrzą na świat z ufnością i zachwytem. Zręczne, chwytne łapy smoczycy zakończone są szeregiem długich, srebrnych szponów. Skrzydła Takhary o charakterystycznej dla smoka drzewnego budowie posiadają dwa palce ułatwiające młódce wspinanie się po drzewach.

    N I V I S
    Nivis niedługo po wykluciu była malutką kulką futra, w zabarwieniu szarawym, z nieco króciutkim pyskiem. Wyglądała z tym grubiutko. Jej rogi nie zdominowały jeszcze długich oklapniętych uszu, które czasem bezwładnie opadały. Jednak z czasem urośnie, a jej ciało się wysmukli stanie się co prawda smokiem niższym, ale długim, z dwiema mocnymi parami łap zakończonymi okrągłymi paluszkami przyozdobione długimi zakrzywionymi pazurami. Jej futro stanie się cieńsze, gładsze i bardziej przylegające do ciała, a jego barwa nabierze żywych, rudawych kolorów z ciemnymi podpaleniami na łapach oraz cętkami. Pyszczek oraz brzuch smoczycy zabarwią się na śnieżnobiałą sierść. Spod grubego pisklęcego futra wyłoni się również cienki ogon, który jedynie na zakończeniu nie stracił puszystości zostawiając białą puchatą kitkę. Posiada ciemne cętki na całym ciele. Grzbiet, oraz policzki Nivis zdobią czarne wypustki kostne. Pysk smoczycy znacznie się wydłuży pozostawiając dość ostry kształt mordki, a jej dwa niezdarne uszy przestaną jej przeszkadzać i zaczną czemuś służyć. Rogi natomiast urosną dodając jej nieco groźnego wyglądu. Jednak w młodzieńczych latach kiedy będzie zrzucać pisklęce futro będzie niestety wyglądać paskudnie. Potrafi poruszać się bezszelestnie i z ogromną gracją, jednak jest bezsilna w starciu z innym smokiem gdyż przez futro jest narażona na obrażenia. Przez to preferuje też polowania na małą zwierzynę, bądź podkradanie jaj.

    S Z U W A R E K
    Samiczka jest strasznie długa i chuda, wygląda jakby za chwilę miał porwać ją wiatr. Pysk ma smukły niczym charty które znają ludzie, uszy typowo gadzie. Łuski podobne do tych które pokrywają pytony z kolei pióra jakby ktoś ogołocił papugę i podarował smoczycy. Pióropusz na głowie będzie rósł z wiekiem podobnie jak dłuższe pióra które wyrastają jej w połowie pleców i na zadzie. Może kiedyś pióra zakryją jej uda? Oczy wyglądają jakby przysłoniło je bielmo, są błękitne i zapewniam was że świetnie widzą świat. Wnętrze pyska jak i język są granatowe po przodkach Chłodnym Obrońcy. Głowa będzie złota reszta ciała w różnych odcieniach czerwieni. Skrzydła i pióra są mieszanką czerwieni, niebieskiego i żółci jak u ary.

    T I T I E
    Titie posiada gładkie, zaokrąglone, lśniące łuski (co jest jednym z jej największych atutów, jeśli chodzi o wygląd) w odcieniach granatu i fioletu. Barwy te układają się w fale wzdłuż jej smukłego ciała, aż po koniec długiego ogona z błoniastą płetwą. Na pyszczku zaś fiolet układa się w jakby gwiazdę, ładnie odbijającą kolorystycznie z jej fioletowymi oczami. Jednak nie dajcie się zwieść jej niewinnemu pyszczkowi z dwoma wąsami (które rosną w raz z jej wiekiem) . Może i nie posiada zdolności ziania np. ogniem, jednak ma ostre zęby, których nie zawaha się użyć, kiedy czuje się zagrożona. Jej wyglądu dopełniają jeszcze króciutkie łapki z błonami (pomagającymi pływać, tak samo jak skrzela) i pazurami oraz skrzydła z błękitną błoną. Przydatne głównie do pływania, jednak nadają się też do latania, a tę smoczyce ewidentnie coś ciągnie do chmur. A co do rzeczy pomagających w pływaniu, nie posiada jednak płetwy wzdłuż całego ciała jedynie fragment od głowy do połowy tułowia.

    Y A M I K A R A S U
    Yami wyglądem wdał się bardziej w ojca niż w matkę. Gdyż jego całe ciało pokrywało gęste futro odcieniach obsydianu przeplatane kosmykami niebieskiego i zielonego przypominające zimną zorzę polarną. Choć z bliska przypomina czarne płótno zostawione artyście z pasją do spektaklu niebios.
    Jego pyszczek jest smukły i przypomina trochę głowę kojota. Umarszczenie na min jest podobne do reszty ciała. Jedynie odkryty nos, który pozbawiony futra przybiera barwę szarego bazaltu. Smuga ciemnego granatu niczym wąż przebiega od lewego ucha przez resztę pyszczka, zatrzymując się przed nosem. Jego uszy dość długie i okryte lekkim czarnym włosiem, na dodatek zawijały się lekko do środka na wzór końskich. Nad uszami, u szczytu czaszki można było zobaczyć zalążek rogów. Choć w obecnym stadnie bardziej przypominało tu dwa duże guzki.
    Ciało samczyka było jak na swój wiek dość spore. Przez płynącą w żyłach krew smoków wężowych sam tułów i ogon był dość długie. Pod futrem można zobaczyć delikatny zarys mięśni. Choć najbardziej przyciągającym wzrok jest para dużych skrzydeł. Z zewnątrz czarnych jak reszta futra a z dołu ozdobione pojedynczymi piórami w kolorze krwi i złota. Same skrzydła miały rozpiętość porównywalną do długości ogona.
    Najbardziej przyciągającą wzrok jest grzywa zaczynająca się na u podnóża rogów, a kończąca na końcu ogona. Ich barwa jak reszta ciała jest w barwach błękitu i zieleni. Choć tutaj wyraźnie przebijają się między nimi pasma krwi i złota.


    N Y W L O R O T H
    Nywlorth jak na swoje pochodzenie wygląda dość mizernie. Brak mu odstraszającego groźnego wyglądu, ogromnych wściekłych ślepi czy długich ostrych rogów. Ma długi ogon z postrzępioną płetwą wzdłuż niego, dosyć uciążliwy na lądzie, małe skrzydła z jednym długim paluchem trzymającym błonę i jednym mniejszym niby kciukiem. Wyglądają bardziej jak płetwy z powodu swojej wielkości. Na dosyć krótkiej szyi umieszczony jest mały łeb. Ma wydłużony pysk z czterema sporymi zębami wystającymi po obu stronach pyska po dwa. Mimo, że jest gadem, ma duże ostające do tyłu uszy, pofalowane na krawędziach. Od czubka jego głowy do barków biegnie niski postrzępiony grzebień. Jego dosyć długie nogi jak na morskiego zakończone są ostrymi haczykowatymi pazurami.Wydaje się, że to jego jedyna broń. Ma po cztery palce na jednej nodze, a pomiędzy nimi znajdują się mocne błony ułatwiające pływanie. Ma również dodatkowe błony od połowy uda do ogona oraz od łokcia połowy żeber.


    Kod:
    [color=#acc0ca][b]-----[/b][/color]
    [color=#3b8bb3]-----[/color]
_________________
A T U T Y:
I. Silny
II. Adrenalina
dodatkowa kość w testach na akcje fizyczne [bieg, atak, obrona], w przypadku niepowodzenia akcji maksymalna rana wynikająca z sumy kostek na akcję

P O S I A D A N E:
kamienie szlachetne: 1 | pożyczka: 1
diament

pożywienie: 2/4 mięsa | 3/4 owoców | 6/4 pożyczki
1/4 alpaki, 1/4 goblina | 1/4 suszonych śliwek, 2/4 orzechów laskowych

fabularnie: pergamin z piktogramami, naszyjnik ze szmaragdem i srebrną zawieszką
mechanicznie: 1 PU [II, Spotkanie Młodych]



[KK] B Ó J K A - chmurnik
S: 1 | W: 1 | Z: 1 | M: 1 | P: 1 | A: 1
L, Skr, MO, MA: 1
Ostatnio zmieniony przez Przesilenie Północne 2019-11-15, 23:24, w całości zmieniany 23 razy  
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Style WoW created by Matti and modified by Przyproszona Biela.

Forum © Naomi (2006-2019).
Images and art are © to their creators.
Dragon emoticons © J-C.
Never copy anything without permission!



Wymiana bannerami: KLIK!

DH
SnM


Strona wygenerowana w 0,07 sekundy. Zapytań do SQL: 11