FAQ  Szukaj  Użytkownicy  Grupy Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Profil Zaloguj Rejestracja

Poprzedni temat «» Następny temat
Spis Stada Wody
Autor Wiadomość
Tialdreith 
Pisklę
Utracony Blask



Stado: Wody
Rasa: Skrajny
Księżyce: 15
Płeć: Samiec
Opiekun: Rhaegranthur*, Szlachetny Nurt
Wiek: 19
Dołączyła: 04 Gru 2015
Posty: 1191
Wysłany: 2016-08-18, 20:14   Spis Stada Wody
   A: S: 1| W: 1| Z: 2| I: 2| P: 2| A: 3
   U: B,P: 1|
   Atuty: Szczęściarz, Niestabilny
 


    • Szlachetny Nurt • Kawka jest pięknym pisklakiem, po ojcu odziedziczył malutki grzebień, znajdujący się na głowie smoka, który dodaje mu uroku, oraz piękne błękitne oczy, dające mu ciepłe i spokojne spojrzenie. Ma smukłą, długą szyję. Smok pokryty jest ślicznymi, złotymi łuskami, które błyszczą żółtym blaskiem. Kawka jak na pisklaka był dosyć mały, choć bardzo umięśniony. Jego skrzydła oplatuje połyskująca, piękna złocista błona. Na łbie smoka znajdowały się 2 duże rogi, które odziedziczył po matce, a po bokach jego głowy kilka małych kolców. Od jego wąskiego łba, aż do końca jego długiego ogona, również rozciągały się malutkie kolce. Na końcu jego wyprostowanych łap znajdują się duże, ostre pazury. Było w tym stworzeniu coś pełnego niewysłowionej gracji.


    -----


    -----


    -----



    • Pozłacana Łuska • Delikatne, drobne, pozłacane, trójkątne łuseczki okalają jej smukłe ciało. Głębokie wcięcie w talii i długie kończyny. Szyja smoczycy jest chuda, a pysk lekko wydłużony. Na nim również znajduje się drobne futro, wskazujące iż po części jest smokiem północnym. Jedna para rogów skierowanych ku górze, oczy chłodne, koloru miodu, przypominające Złotą Twarz. Wyraz pyska wyrażający powagę, choć nie tak chłodny jak miewała matka. Bardziej też poszła po niej, lecz niewielu będzie mogło to zauważyć. Minęło wiele księżyców, aż w końcu smoczyca wyrosła i sama mogła zadecydować o swojej ścieżce. Posiada stosunkowo niewielkie skrzydła, których z reguły rzadko używa. Długi ogon jest zakończony strzałką o kolorze fioletu. Na piersi posiada przewiązany amulet z pnącza i szafiru, ulubionego kamienia rodzicielki. Jeżeli chodzi o budowę ciała, to jest dosyć drobna, może odrobinę wychudzona. Porusza się ostrożnie i bardzo cicho, więc czasami można błędnie zinterpretować że jest łowczynią. Jej zapach przypomina las po deszczu, przyjemny i intensywny.
    Drobne ząbki, dwa nieco dłuższe i zakrzywione.



    -----


    -----


    • Szlachetny Nurt •



    -----


    • Słoneczny Kolec • Promyk jest definicją uroczego pisklęcia. Te trójkątne, złocisto-żółte łuseczki! Grube łapki ze słodkimi fioletowymi pazurkami! Niezgrabne skrzydełka ze złotymi błonami! Właśnie, nie zapomnijcie o błoniastych uszkach, zupełnie jak u matki. Pięć malutkich guzków na łebku, z których bez wątpienia wyrosną okazałe kolce. I oczka jak ojciec, popatrzcie tylko jak rozkosznie wyglądają, sam błękit przecięty pionową źrenicą... Dobrze, może nie są takie rozkoszne. Reszta jest w porządku. Rodzice by się go nie wyparli, to ważne.
    Promyk jest stosunkowo niskim osobnikiem o wyraźnie mocnej budowie ciała. Wygląda bardzo pewnie i stabilnie: od kanciastego pyska z szeroką, wysunięta dolną szczęką do końcówki wąskiego, zwinnego ogona.


    • Niestabilny Kolec • Pisklę ma trzy kolory ciała - głównym z nich jest jasna zieleń drobnych łusek, pokrywających całą wierzchnią część jego ciała. Kolejnym jest biel łusek pokrywających spodnią część jego ciała - czyli podgardle, szyję, brzuch. Przy obrzeżu widać lekko opalizujące na srebrno łuski, a także podobne, ale opalizujące na niebiesko drobne łuski przechodzące przez środek wyżej wymienionych części ciała. Ostatnim kolorem jest pomarańcz, która z czasem będzie ciemnieć do burgundu. W tym kolorze malec ma krótką, acz jedwabistą sierść, tworzącą grzywę, która ciągnie się od karku, aż do zadu, przechodząc w puszystą kitę, która jest jego ogonem. Rogi ma drobne, w kolorze futra i tak jak ono będą one ciemnieć do koloru ciemnej krwi. Charakterystyczne dla niego są uszy, przypominające te u smoków morskich, są stworzone z błony, oczywiście jasnozielonej i wyraźnie zarysowane na jego łebku. Oczy malca mają barwę błękitu, charakterystyczną dla rodu Cichego Potoku. Skrzydła Amoka są póki co małe, u nasady pokryte drobnym puchem, które potem przerodzi się w pierze o barwie takiej samej, jak grzywa, jednak siłę nośną stanowi rozpięta na nich jasnozielona błona. Kiełki i pazury już teraz malec ma ostre, niczym brzytwa, w kolorze bieli. Sam jest postury zgrabnej, smukłej i zapewne będzie z niego świetny przyszły wojownik.

    • Głębinowy Kolec • Z wyglądu ni to smok, ni to jaszczurka czy cokolwiek innego. Mały, bardzo smukłej budowy o błękitnych ślepiach. Taka trochę przerośnięta salamandra/wężyk z drobnymi łapkami, ogromnymi błonami między palcami łap ułatwiającymi pływanie, oraz jedną, pojedynczą idącą przez cały grzbiet niemal aż do ogona. Sam ogon zakończony jest ostrym jak brzytwa, czerwonawym hakiem i często pomaga w walce lub polowaniu, przy wabieniu ofiary. Naturalna barwa łusek jest niemal czarna, lecz po wystawieniu na słońce pod wpływem jego promieni, zmienia kolor na turkusowy, co w jakiś sposób może pomóc w identyfikacji gatunku. Sprawia wrażenie oślizgłego chucherka, mogącego się wymsknąć z nawet mocno zaciśniętych łap.

    • Urągliwy Kolec • Pomimo jakże młodego wieku, niewielu księżyców, Uran wygląda dorośle poprzez swą brzemienną grzywę. Ta zaś pokrywa całą szyję, kości policzkowe i nawet tworzy prowizoryczne brwi. Pomiędzy kędzierzawymi kosmykami białego futra znajdują się dwa, rozległe niczym gałęzie jesionu, rogi. Gładkie, lekko porośnięte u nasady białym - gdzieniegdzie cyjankowym - meszkiem, poroże rośnie tuż nad skroniami wężowego pisklęcia. Idąc wzrokiem po podłużnym czele w dół, pod lekkim łukiem brwiowym, można zauważyć dwa, błyszczące jak wypolerowany karneol ślepia. Kolor już wspomnianych oczu zmienia się pod ciśnieniem powietrza na jasny błękit, odcieniem nieróżniący się od łusek.
    Nozdrza tego przedstawiciela gatunku wężowatych niezdarnie łączą się nad otworem gębowym przypominając nos ssaka leśnego. Wspomniany ryj jest wyposażony w dwadzieścia dwie pary ostrych jak brzytwa kłów; w tym dwa zęby jadowe; nad znajdują się dwa metrowe wąsy.
    Przełyk w wyniku niekontrolowanych upływów jadu został nieźle poharatany, co skutkuje syczącym, mrukliwym głosem oraz niewrażliwymi kubkami smakowymi. Zdarzają się kwaso-toki z kącików „ust“.
    Na czubku pyska łuski są znacznie bardziej miękkie od tych na reszcie długiego cielska (które ma zaszczyt wynosić czterdzieści trzy szpony). Grzbiet, już od łba, porasta błoniasty - objęty szarawym futrem - grzebień przechodzący przez całe cielsko.
    Długie, zręczne i giętkie ciało nie pozwala niestety na zgrabne poruszanie się po ziemi, co zmusza Urana do bezustannego kłusa czy pełzania przez korony drzew. Krótkie łapki są umięśnione na tyle, aby sprawić że cielsko nie styka się z gruntem.
    Ogon jest zakończony lazurowym frędzelkiem przynosząc koniec tej pięknej, uranowej gadziny, która... na pewno się zmieni z kolejnymi okrążeniami księżyca.



    • Opalowa Łuska • Śnieżka mimo, iż ma dopiero 3 księżycie dała rozkwit swojej urodzie. Posiada przepiękne białe łuski, które błyszczą w światle słonecznym. Ma złote oczy i dwa rogi wystające z jej łba. Po bokach głowy również da się je zauważyć.





    • Tialdreith • Już na pierwszy rzut oka można spostrzec, że Tialdreith należy do gatunku smoków wężowych z lekką domieszką genów północnego. Mimo połączenia dwóch niegrzeszących swoją wielkością ras, samotnik nie wydaje się być aż tak mały. Oczywiście jest mniejszy niż większość smoków innych gatunków, lecz przewyższa resztę swoich wężowatych krewnych. Braki we wzroście wynagradza długością swojego ciała, które zdaje się być nawet dwukrotnie dłuższe niż u innych.
    Samiec nie wygląda na umięśnionego, ale na zwinnego i giętkiego. Drobna, owalna łuska ciasno pokrywa jego ciało i przybiera najróżniejsze barwy, zaczynając od fioletu i szarości, przechodząc przez błękit i kończąc aż na granacie. Lekko połyskuje pod wpływem światła, przywodząc na myśl skórę węża. W oczy rzuca się jeden, posiadany przez skrajnego element, zdecydowanie niepasujący do smoków wężowych, ale odziedziczony po północnych przodkach – średniej wielkości, pierzaste skrzydła.
    Łeb smoka jest nieduży, lecz wydłużony. Wyrasta z niego charakterystyczna para sumiastych wąsów, które z fioletowej barwy przechodzą w granat, kończąc na przyjemnym dla oka błękicie. Przyozdobiony jest też trzema parami rogów. Pierwsza, najkrótsza znajduje się przy rzuchwie i przypomina bardziej lekko zagięty ku górze kolec. Kolejna znajduje się wyżej – rogi są delikatnie wygięte i skierowane ku tyłowi. Ostatnia, największa, znajduje się na samej górze – podobnie jak poprzednia, jest skierowana do tyłu i tworzy delikatne półkole, jednak same końcówki są całkowicie proste i ostro zakończone. Uwagę przykuwają ślepia samca, które wyróżniają się na tle innych całkowicie czarnymi twardówkami, na których widnieje jedynie źrenica, przybierająca kolor chłodnego, nieco jaskrawego błękitu. Fioletowe łuski pokrywające łeb smoka, gdzieniegdzie przyozdobione są niewielkimi, białymi kropkami różnej wielkości i dokładnie takie same plamki znajdują się także na innych partiach ciała samca.
    Szyja skrajnego jest długa, a wzdłuż karku, zaczynając od łba, ciągnie się gęsta grzywa. Futro jest długie i miękkie w dotyku, przybiera barwę nocnego nieba, wymieszaną z odrobiną błękitu. Występuje ono także na żuchwie i przy gardle smoka oraz ciągnie się wzdłuż jego kręgosłupa, gdzie staje się coraz krótsze i rzadsze aż w końcu całkowicie zanika, żeby drobnymi kępkami przyozdabiać długi, giętki ogon.
    Na końcach łap znajdują się długie, chwytne palce, zakończone granatowymi, połyskującymi szponami, które w trakcie walki mogą okazać się śmiertelną bronią. Natomiast skrzydła skrajnego pokryte są w całości delikatnymi piórami, przybierającymi granatowy kolor, przechodzący przez błękit aż do bieli, która znajduje się jedynie na samych końcówkach.


    • Nero • Jego ciało zdobią piękne i dorodne szarawe łuski. Prawe oko turkusowe, a lewe w czerwonym. Posiada również czarną grzywę i 2 kremowe rogi z wcięciem po środku w kształcie haczyka. Jego pysk zdobią ostre jak brzytwa kły i zęby, a ogon czarne krótkie kolce. Na jego boku widnie znak przestawiający krwawiące serce, a struga krwi sięga aż do końca łapy. A skrzydła są pokryte pięknymi turkusowymi piórami z fioletowymi końcówkami.

    • Rionnag • Samczyk jako połączenie smoka pustynnego z wywernowym posiada duże szerokie skrzydła zakończone czterema chwytnymi oraz ostrymi szponami o szarej barwie. Ma długą, acz zgrabną i giętką szyję oraz smukłe i lekko umięśnione ciało, które odziedziczył po swojej matce. Jego ogon jest w miarę gruby oraz długi, zakończony twardym, ostrym grotem w kształcie odwróconego serca. Głowa tego samczyka jest wielkością dopasowana do reszty ciała. Jest smukła oraz odrobinę wydłużona. Po bokach czaszki są osadzone duże oczy, których tęczówka jest zabarwiona na turkusowo a białka na czarny kolor. Pysk pełen jest małych, acz ostrych i na razie krótkich zębów oraz odrobinę dłuższych kłów, które pewnie urosną jeszcze bardziej a które miały biały niczym kość słoniowa kolor. Wnętrze jego pyska ma za to krwistoczerwony kolor. Rionnag posiada dłuższe tylne łapy niż u normalnych wywernowych, które to odziedziczył po swoim dziadku od strony matki. Dzięki nim pewnie, kiedy już dorośnie, będzie równego wzrostu co jego ojciec lub też go przewyższy. Są one silnie umięśnione jak u każdego wywernowego oraz zakończone ostrymi zakrzywionymi pazurami, które dzięki genom matki może chować i wysuwać. Jego ciało pokrywają średniej wielkości łuski, które na wierzchniej części tułowia, ogona, skrzydeł oraz łapy przybierają ciemno lawendową barwę. Podbrzusze jednak oraz dolna część ogona i skrzydeł przybrała barwę pistacjową. Z czubka głowy samczyka wyrastają dwa na razie małe rogi jednak z czasem, kiedy urosną, będą wyglądać imponująco. Mają one fioletową barwę, będą one w kształcie delikatnego łuku odrobinę odchylone do tyłu, lecz zmierzające ostrymi końcami ku górze. Od czubka jego głowy, wzdłuż kręgosłupa i do grotu ogona wyrastają zakrzywione, acz ostre kolce także przybierające fioletową barwę. Od czubka głowy są największe jednak z czasem coraz mniejsze. Zieje ogniem.

    • Moran • Mały tłuściutki pisklak z malutkimi wypustkami na głowie które mają przerodzić się w przyszłości w potężne rogi. Łuski na jego ciele maja kolor jasno pomarańczowy oraz w zgrubieniach jasno brązowy(czekolada mleczna) Dolna szczęka oraz podbrzusze pokryte jest kremową łuską a pod szczęką znajduje się niewielka ilość sierści świadcząca o dalekich korzeniach smoka północnego. Od nosa po sam czubek ogona ciągną się Czekoladowe płyty dające małemu dodatkową ochronę. jego o czy maja żółte białka, pomarańczowe tęczówki oraz tępy wyraz.

    • Smok • Pokrywa go czarna łuska, z kilkoma czerwonymi smugami, komponującymi się z krwiście czerwonymi oczami o czarnych białkach. Pozbawiony skrzydeł, rekompensuje to mocnymi łapami o długich, czarnych szponach, pozwalającymi mu wspinać się na drzewa i skakać dalej, niż zwykłe smoki. Na nosie ma dwie większe, czerwone kostne płytki. Dalej jego łeb zdobią cztery rogi – dwa pierwsze biegną idealnie przez środek łba, a dwa kolejne sterczą obok siebie po obu stronach czubka. Krótkie, łuskowate wyrostki imitują uszy, od zewnątrz czarno-czerwone, w środku jasnoszare. Na łukach brwiowych ma rząd jaśniejszych łusek, w kolorze rogów i łusek piersiowych – czyli również w jasnej szarości. Co ciekawe, jego kły z niewiadomych przyczyn są czarne. Wyglądają na ostre, nigdy jednak nie zostały zatopione w żadnym mięsie. Za „uszami” sterczą kolejne dwa szczątkowe rogi. Oprócz tego przez grzbiet biegną nieduże, szerokie i krótkie kolce w barwie jasnej szarości. Na szyi umieszczona jest złota obroża, wysadzana szlachetnymi kamieniami. Nie posiada ona zamka, nie sposób jej zedrzeć pazurami. Jedynie kowal lub, w przypadku smoków, utalentowany mag, mógłby przeciąć metal, zdejmując ze Smoka symbol niewolnictwa.

    • Harpia • Harpia to smukła, dosyć mała jak na swój wiek smoczyca o jasnoszarych, wchodzących w brąz łuskach. Jak każdy Drzewny posiada długi, chwytny ogon, który w jej przypadku jest zakończony niczym i zakręca się na końcówce tworząc pętlę. Jej ciało pokrywają drobne, nieregularne łuski, które stają się szersze na brzuchu i po bokach długiej szyi. Wzdłuż grzbietu wchodzą w jasnozielone ubarwienie, ciągnąc się pod równym rzędem tępych, długich kolców, przechylających się mocno do tyłu.

    Jej pysk jest długi, zgrabnie zakończony. Z tyłu głowy wychodzą dwa proste, długie rogi w kolorze ciemnego drewna, które na końcówkach nieznacznie przechylają się w górę. Pod rogami chaotycznie wystaje jeszcze kilka mniejszych różków, a pomiędzy nimi leży para małych, wydłużonych uszu. Oprócz tego nie ma żadnych dodatkowych wyrostków ani kolców na łbie. Dosyć duże oczy przybierają kolor żywej, jasnej zieleni. Czasami kiedy wysuwa z paszczy język można dostrzec, że jest on całkowicie czarny i rozwidlony.

    Smoczyca posiada parę skrzydeł średniej wielkości, których błony są nieznacznie ciemniejsze od reszty ciała. Na końcach "palców" skrzydeł ma cienkie, acz mocno zakrzywione i ostre kolce, pomagające przy wspinaczce na drzewa.


    • Noceri • Noceri to smukły, dość niewielki smok rasy górskiej, o niezwykle długim ogonie zakończonym wyrostkiem w kształcie grotu strzały i stosunkowo szerokie skrzydła, które nieczęsto są wykorzystywane do unoszenia się w przestworzach. Jego twarde łuski są barwy ciemnoszarej, z podbrzuszem barwy nieco jaśniejszej, i z czarnymi wyrostkami rogowymi wzdłuż kręgosłupa i zdobiącymi jego ramiona i biodra, co koniec końców daje mu całkiem niezły pancerz, pomagający w przemieszczaniu się po często groźnych górskich terenach. Trójkątny łeb jest, o dziwo, pozbawiony rogowych wyrostków, mając za to jednolitą szarą barwę. Jedynym elementem wyróżniającym się kolorystycznie w jego postaci są oczy zielono-niebieskie, bystre jak górski potok, w których od czasu do czasu pojawia się błysk humoru - ale częściej patrzą krytycznie na świat.


    • Endara • Endara to malutka samiczka poł górska, pół wywern. Niestety nie odziedziczyła po tacie braku przednich łap. Mała posiada, piękne, błękitne oczy. Można w nich czasami dostrzec iskry ciekawości. Posiada czarne jak smoła łuski o platynowym połysku. Na ich końcach można dostrzec niebieską barwę. Od jej łba, aż po ogon ciągnie się szereg kolców. Błona skrzydeł ma odcień szafiru.







Z podziękowaniami dla Melodii!
Ostatnio zmieniony przez Szlachetny Nurt 2018-06-22, 19:24, w całości zmieniany 104 razy  
 
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  
Szybka odpowiedź
Użytkownik: 


 
 
 
 
 
 
 

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Style WoW created by Matti and modified by Przyproszona Biela.

Forum © Naomi (2006-2016).
Images and art are © to their creators.
Dragon emoticons © J-C.
Never copy anything without permission!


Wymiana bannerami: KLIK!


KrĂłl Lew
Redoran MMORPG SnM
Strona wygenerowana w 0,06 sekundy. Zapytań do SQL: 12